Henk en Aagje

Henk en Aagje op reis down under.

maandag 24 december 2007

 

 

Zaterdag 15 december

Voor we goed en wel wakker zijn, staan Frans en Riet voor de deur: ze komen afscheid nemen, moeten eerder weg vanwege een sterfgeval. Niet leuk, maar eigenlijk is de reis afgelopen, nou is het alleen de kunst om de tickets om te buigen naar een paar dagen eerder en dat lukt.

Wij gaan vandaag de stad in en doen dat maar eens met de bus. Die zou om de tien minuten rijden, maar blijkt dat niet in het weekend te doen, we staan dus een stief kwartiertje bij de bushalte. Als we eenmaal instappen, zijn we intussen met zijn achten en de chauffeur wordt tureluurs, want we willen allemaal kaartjes die hij niet heeft en intussen ook nog duurder zijn geworden. De communicatie tussen busvervoer en camping strookt niet helemaal. Ten einde raad laat de man ons gratis meerijden.

In het centrum eerst internetten en alweer moeten we iets anders doen om de usb aan de praat te krijgen, je blijft je verbazen. Dan gaan we koffie drinken en vervolgens de kathedraal in. Best aardig, maar voor de kerk staan ze de here Jezus met zoveel decibellen te promoten, dat wij op de loop gaan.

We worden door een dame van de “city-promotion” verwezen naar het andere eind van de straat, waar een kunstmarkt wordt gehouden. Daar blijkt inderdaad van alles te zien en te koop te zijn, er staat zelfs een stand met foto’s op tegels en de verkoopster beweert, dat je die in de badkamer kunt gebruiken, ze zijn echt gebakken. Jammer, het past niet meer in de koffer.

Van de kunstmarkt naar een oude kerk er naast, die ook weer vol blijkt te zitten met allerlei winkeltjes en galeries. We hebben nog nooit zoveel zilversmeden bij elkaar gezien en de kralenwinkel is helemaal om hebberig van te worden. Maar wij zijn sterk.

Dan hebben we het even gehad en gaan uitgebreid lunchen. We krijgen bij de koffie gezelschap van Annemiek en Bart, die dit ook een leuke stad vinden, maar er net zoals wij behoorlijk moe van worden.

We gaan op huis an, moeten weer lang op een bus wachten en kopen ditkeer braaf een enkeltje naar de camping.

Dan moet er nog brood gekocht en een krant en bedenk ik, dat die Golvendanser hier vast goedkoper is, maar hoe heet dat boek hier? De verkoopster komt met de Whalerider, nou maar hopen dat we het over hetzelfde hebben, maar ze bezweert me dat dit een goed boek is, we zullen het zien.

Op de camping gaan we meteen over naar het volgende programma: we krijgen de hele meute voor de deur omdat hier de zon schijnt en gaan uitgebreid borrelen en restjes opeten, wat moeiteloos overgaat in pannenkoeken bakken. Het blijft nog heel lang heel gezellig voor de deur, maar nu is het vet van het fornuis gesopt en zit ik weer aan een kopje koffie.


Zondag 16 december

Toch maar weer bijtijds uit bed, voor het laatst hier uitgebreid ontbijten met een gebakken eitje en dan opruimen. Dat betekent: beslissen wat nu al in de koffer kan, wat vooral niet meer in de koffer moet, wat we hier weggooien en wat we hier niet weggooien , maar weggeven en dat gebeurt dus in 16 campers tegelijk, terwijl er ook nog andere mensen zijn die vandaag naar huis vliegen. Wat we niet meer mee naar huis willen nemen en nog wel bruikbaar is, kunnen we hier in een hoekje van de keuken parkeren, iemand van de camping maakt daar de minder bedeelden blij mee. Daar heeft hij het zo druk mee, dat het toiletgebouw twee uur op slot zit.

Al dat werk moeten we doen op een dag, dat het in Nederland vriest en we hier beginnen met 20 graden, oplopend tot boven de dertig. We vinden onszelf dus erg zielig, want het is warm in ons tijdelijke huis.

Maar uiteindelijk zit bijna alles in de koffers, zijn alle overbodige stenen. schelpen en folders naar de prullenmand en kunnen we onder de douche en nog gauw ons boek uitlezen.

Om zeven uur staat er weer een bus klaar voor de afscheidsmaaltijd, die we nuttigen in de Cotswolds, inderdaad een zeer Engels aandoende gelegenheid. We eten lekker en tussen de gangen door praat Greet de zaak aan elkaar. De heren zingen een welkomstlied, daarna volgt er nog een lied, dan gaat Greet de leiding en hun dames aan een quiz onderwerpen , Martien houdt een toespraak, we zingen een lied op Nieuw Zeeland en dan mag Frank eindelijk wat zeggen en laat Fred zich ook niet onbetuigd.

Wij schenken een cadeautje aan de leiding en de leiding schenkt een cadeautje aan ons. Kortom, een afscheidsavond zoals hij behoort te zijn.

Om tien uur staan we weer buiten en eigenlijk is het dan pas aangenaam om buiten te zitten, maar we moeten verstandig zijn, morgen een drukke dag


Dinsdag 18 december

Eerst Henk feliciteren, dan weer slapen, het is pas 4 uur.

Gisteravond waren we te moe voor wat dan ook, het was me het dagje wel.

Om zeven uur liep de wekker af, ontbijten en opruimen, de laatste restjes weggooien of offeren aan minder bedeelden of wie het ook maar gebruiken kon.

Toen moesten de schoon- en de vuilwatertank nog leeg, we vonden dat dat wel in een regenputje kon, wat een Belg de opmerking ontlokte, dat Nederlanders nooit netjes hun tank legen, nou ja.

Op naar United, camper inleveren. We rijden achter Jan en Greet aan, want wij hebben de routebeschrijving in de koffer zitten. Op de laatste rotonde komen de campers merkwaardig genoeg van drie kanten aanrijden.

De verhuurder heeft weinig commentaar, we kunnen vrij vlot weer verder en staan om half tien op het vliegveld. Om half twaalf mogen we eindelijk het vliegtuig in en dan begint de lange zit naar Singapore. Je weet, dat het lang duurt, maar we stappen vanuit een warm en behaaglijk Christchurch in een ijskoud toestel en dat blijft zo, dekentjes ten spijt. Nooit zonder trui een vliegtuig in!

Twee keer vliegtuig-eten en tien uur verder stappen we in Singapore in de sauna weer uit en worden door een lief mannetje, die Nederlands geleerd heeft, naar een onverstaanbaar hotel gedirigeerd. We blijken in het Conrad te zitten, een ballentent waar je u tegen zegt en krijgen een kamer op de tiende verdieping.

Veel zin om nog weer iets te ondernemen hebben we niet, maar we vrezen een lege maag midden in de nacht, dus wagen we ons nog even buiten. Aan de overkant van de straat staat de grootste fontein van de wereld, die ‘s avonds ook nog eens opgetuigd wordt met een lasershow. Het ding heeft niet voor niets de Fountain of Wealth.

Om tien uur liggen we in een twee meter breed bed, met pantoffeltjes er voor. Het lijf is nog niet eens erg moe, maar in ons hoofd is het drie uur en morgen moeten we nog eens zo’n exercitie.

Nu eerst maar ontbijten.


Vrijdag 21 december

Als je eenmaal thuis bent, moet er ineens weer van alles en komt er niks meer van verslagjes schrijven.

Nu dus eerst dit verhaal af.

We waren in Singapore gebleven. Dat ontbijt was een vijfsterrenhotel waardig: allerlei broodjes, fruit, sapjes, eitjes, worstjes, spaghetti, wafels, pannenkoeken, te gek om los te lopen. Maar je legt wel een stevige bodem voor de rest van de dag, dat is waar.

Koffers pakken, we mogen de handbagage in een kamer opsluiten, scheelt een hoop gesleep vandaag.

Buiten regent het, dus duurt het even voor we op gang komen, maar dan storten we ons in het stadsgewoel. We beginnen met een hop-on-hop-off-bus, die ons naar een oude markthal brengt, tegenwoordig een hal vol eethuisjes, alles te koop behalve een boterham met kaas. Ik ontdek een kraam met soep van varkensorganen, Waar je maar zin in hebt. Gelukkig is er ook een Italiaan met lekkere koffie.

Vandaar hoppen we verder naar Orchard Road, want we willen die mooie putdeksels vereeuwigen. Gaat goed, tot Henk een fotozaak ingaat om te kijken wat een kaart voor de camera kost. Hij komt er weer uit met een groothoeklens, ook leuk. Ach, je bent maar een keer jarig in Singapore.

Dan willen we weer met die bus, maar waar is de halte? Anderhalf uur later zijn we drie keer ondergronds een kruispunt overgestoken en komen iedere keer weer verkeerd uit, maar goed dat het in die winkels niet zo warm is en je overal koffie kunt krijgen. Uiteindelijk vinden we toch een halte en daar krijgen we gezelschap van meer mensen van de groep, ook moe en warm. We doen nog even cultureel en stappen uit bij Raffles, het oudste hotel van Singapore en wereldberoemd, iedereen die maar iets betekend heeft heeft hier gelogeerd, het is zo’n hotel waar het een eer is om te mogen werken, vermoeden wij. In ieder geval het enige hotel met een eigen museum.

Henk schaft zich een shirt aan met het logo, maar kun je daar nou economy-class mee vliegen?

We hoppen nog een halte naar ons eigen hotel en bedenken dan, dat we nog wel wat moeten eten voor we aan de avond beginnen. Om zes uur is de hele meute verzameld, iedereen hangt met zijn eigen handbagage in de lobby.

Henk en Gijs gaan meedoen aan een wedstrijd: in de lobby staat een kerstboom, helemaal opgebouwd van teddyberen en als je het juiste aantal weet, win je een geweldige prijs. Wat de heren daarmee willen is niet duidelijk, want je moet die prijs wel zelf ophalen. Enfin, het is voor een goed doel.

Om zeven uur moeten we kijken, of onze koffers wel naar het vliegveld gebracht worden en dan eindelijk om acht uur mogen we zelf in een bus.

Die rijdt ons niet direct naar het vliegveld, we gaan nog even via Orchard Road. Daar hebben we vanmiddag al heel veel kerstversiering gezien, maar ‘s avonds branden alle lampjes en dat is, om met de gids te spreken, pas echt “pracht mooi”. We moeten hem gelijk geven.

Om een uur of halftien staan we eindelijk op de luchthaven en kunnen inchecken. Dat gaat voor ons niet vlekkeloos, we krijgen twee stoelen een eind van elkaar en dat willen we niet, waarna we eerst van het kastje naar de muur worden gestuurd, maar tenslotten bij de “gate” een juffrouw vinden, die er iets aan doet.

Wij blij, we mogen twaalf uur naast elkaar zitten. Maar de derde in ons rijtje is een zeer omvangrijke meneer, die zich maar net tussen de stoelleuningen kan persen. Ik besluit, dat Henk daar niet naast past, dus zit ik er warmpjes tussen deze reis. Gelukkig zitten beide heren erg rustig, zodat ik het overleef.

Op Schiphol worden we opgewacht door Frans en Riet en door Gerard van de ANWB, die ons verblijdt met een kerstcadeautje. En dan komt Joke ons ophalen, met winterjassen, en die hebben we hard nodig.


Mooie reis gehad? Nou en of.

Ook blij dat we weer thuis zijn, al had het van ons wel wat minder koud gemogen, dit komt hard aan.

Nu gaan we over tot de orde van de dag.


IEDEREEN EEN PRETTIGE KERST TOEGEWENST EEN EEN HEEL GELUKKIG EN GEZOND

2008!





zondag 16 december 2007

 




 

Zondag 9 december

Gisteravond het laatste bericht weggestuurd en later bedachten we, dat dat eigenlijk heel leuk is, ze krijgen in Nederland op zaterdagochtend het verslag van onze bezigheden op die dag. Helaas wilden de foto’s dit keer niet mee, volgende keer beter.

Vanmorgen wakker geworden van de buren, die startten om kwart voor acht de motor, het wordt weer steeds vroeger. We laten ons niet van de wijs brengen, gewoon rustig ontbijten en opruimen, zijn we nog voor negen uur op pad.

Eerst boodschappen doen, dan een heel stuk dezelfde weg terug, maar dat is vanaf de andere kant ook mooi. Ergens halverwege groeit een heleboel Red Tussock, hoe het in het nederlands heet weet ik niet, maar het zijn bruinrode pollen gras en de schapen eten er hardnekkig omheen. Ziet er wonderlijk uit als er een hele helling mee bedekt is, maar het doet het vast goed in een border.

Na 120 kilometer Cafe The Moth en dat is een cafe bij de enige reparatiewerkplaats van de Tiger Moth. Daar zijn er blijkbaar nog aardig wat van en hier zitten dus de echte liefhebbers. De heren hier zien kans om ze in de lucht te houden en daar zijn we getuige van, een oma van 68 krijgt een vlucht cadeau van de kinderen, een hele happening. In het museum in aanbouw staan er nog een paar, vooral die ene op fietswielen is prachtig.

Verder weinig schokkends onderweg, al rijden we nog wel de Presidential Highway, die loopt tussen Gore en Clinton. In Clinton rijden we langs de golfbaan, maar het is ons te warm, al zou het wel iets hebben om ”op Clinton” te spelen.

We zijn in Dunedin aangeland en gaan morgen uitgebreid stad en ommelanden bekijken, dat wordt een dagtaak.

Gijs ontdekte boven de camping een golfbaan, we zijn dus onmiddellijk na het diner naar boven getogen en hebben ons met ons vijven op de baan gestort. Valt nog niet mee, slaan met een verzaagde driver tegen een pingpongbal en de hole ligt twaalf meter verder. Dolle pret dus, we vinden dat de ANWB hier volgend jaar maar kampioenschappen moet uitschrijven.

Nou moeten we nog wel even afwassen.


Maandag 10 december

Om half zeven gaat de wekker, om half acht staat de bus voor.

We worden in Dunedin rondgereden door een stevige chauffeur, die heel veel vertelt over zijn stad, maar het meeste blijft voor ons geheim, de man ratelt Nieuwzeelands met een Schots accent. Wat we wel kunnen vaststellen, is dat vrijwel alle straten behoorlijk steil zijn. We drinken koffie op het Octagon, dat is in het centrum, daarna maken we nog een rondje en vervolgens worden we via de High Road de Peninsula over gereden, wat prachtige uitzichten oplevert, aan de ene kant de stad en de haven, aan de andere kant de Stille Oceaan.

Ergens aan het eind van het schiereiland worden we uitgeladen, we gaan pinguins bekijken. De schapenboer hier heeft een hele kolonie geeloogpinguins op zijn land en die zijn tamelijk bijzonder. Daarom worden ze hier lekker in de watten gelegd, er zijn nestkasten voor ze neergezet en een heleboel loopgraven gemaakt, zodat wij ze stiekum kunnen bekijken. Heel leuk en een heel gedoe, we sjouwen in ganzenmars door die tunneltjes om in het nest van Doug en Donna te kijken, de trotse ouders van een baby van drie weken. Van bovenaf zien we een paar pinguins uit zee komen, die gaan hun wederhelften aflossen. Roerend.

Dan de bus weer in, via de Low Road terug naar de stad. Onderweg gaan we lunchen en dat is vandaag een sjieke bedoening, een warme maaltijd met een glaasje wijn en ijs toe.

Dan kunnen we er weer tegen, helaas geen tijd meer voor de albatrossen, maar wel voor de trein. Die blijkt een heel eind rijden en dan wordt het erg rustig in de bus.

De trein is een diesel, genaamd de Taieri Gorge Railway en we stappen op in Pukerangi, wat bestaat uit een huis, een stationnetje en twee droogtoiletten, maar goed dat we even eerder een sanitaire stop gemaakt hadden.

In de trein belanden we in een coupe met pluchen stoelen en de volgende coupe is de restauratiewagen, we komen niks tekort, behalve ogen, want we rijden door een prachtig landschap. Een rivierdal vol brem en struiken, afgewisseld met tunnels een bruggen.

Na anderhalf uur hebben we 45 kilometer afgelegd en rijden we het station van Dunedin binnen en ook dat is een reis waard. Een victoriaans gebouw in uitstekende staat en dat is geen wonder, er vertrekken en komen per dag twee treinen, jawel, die van ons.

De buschauffeur staat ons weer op te wachten, dit keer met een dubbeldekker, die van vanmorgen was ook wel erg moeizaam.

Om zeven uur thuis, gelukkig is er een take-away om de hoek, nu hebben we voor twee dagen eten.


Dinsdag 11 december

Vandaag alweer verder, maar we willen eerst nog wel wat van de stad zien, dus parkeren we de camper bij het station en gaan dat eerst uitgebreid bekijken. De vloer in de hal bestaat uit mozaiektegeltjes en is nog steeds mooi, je gelooft je ogen niet.

We steken over naar het gerechtsgebouw, dat wordt nog steeds gebruikt en heeft ook binnen nog mooie plafonds en deuren. Voor zover we het gemeentehuis kunnen bekijken, is dat ook een plezier om in te werken en dan gaan we de kathedraal in, die is vandaag open. Daar staan we wel even raar te kijken, het schip en de zijbeuken zijn in een stijl, maar het koor is zo te zien splinternieuw, van ordinaire beton met wel die zandsteen ertussen, maar dat geeft het effect van gipsplaten, heel raar.

We vragen een gids om uitleg en dan krijgen we te horen, dat er geen aardbeving was of een vreselijke brand, welnee, de gemeente vond het oude koor wat klein en donker, dus hebben ze het afgebroken en voor veel geld dit geval er voor in de plaats gezet. We hebben de indruk, dat iedereen er spijt van heeft, maar ze moeten het voortaan doen met een foto. De architect is inmiddels overleden, van schaamte waarschijnlijk.

We gaan verder, het regent vandaag, vinden ze hier vast niet erg.

De weg voert voor een groot deel langs de kust en we kijken uit over een hele lege zee. In Moeraki worden we van de weg af gestuurd om de Boulders te bekijken, een stel hele grote stenen bollen, waar de Maori’s allerlei verhalen om heen bedacht hebben, maar volgens ons is het van vulkanische oorsprong. Een paar zijn er uit elkaar gevallen, die vinden we veel leuker dan de hele.

Dan belanden we in Oamaru, ooit een welvarende handelsstad met prachtige pakhuizen, die er nog steeds staan, want ze werden degelijk gebouwd van zandsteen. Nu proberen ze ze allemaal op te knappen om toeristen te trekken en dat lukt aardig.

Om vijf uur happy hour, het is net even droog en daarna gauw eten, we moeten nog weer op pad. Maar intussen ontdekken we een zachte achterband en dat vraagt eerst alle aandacht, niet alleen van Henk en Fred, maar van de halve camping.

De andere attractie zijn blauwe pinguins en daar gaan we vanavond naar toe. Je bereidt je voor op een paar uur in de kou en de regen, maar dan staat er een bus voor met een Nederlandse chauffeur, die ons naar de kolonie brengt. Daar worden we geposteerd op een overdekte (!) tribune en mogen wachten, intussen uitgebreid voorgelicht door een juffrouw met een microfoon, die niet ophoudt te melden, dat we niet mogen fotograferen en heel stil moeten zijn. Helaas is ze daar zelf niet toe in staat.

Maar er gebeurt intussen wel wat. Van lieverlee komen er steeds meer pinguins uit de golven tevoorschijn, die dan moeizaam de rotsen opklimmen en intussen van alles naar elkaar roepen. Het is een koddige vertoning en we blijven kijken, tot het te donker wordt om ze te zien aankomen. Dan horen we ze nog wel alle honderdvijftig en op de terugweg in de bus zien we er ook nog een paar. Het bord “overstekende pinguins” is hier zeer op zijn plaats.


Woensdag 12 december

Weer op pad, we hebben het druk. Bovendien heeft Henk last van zijn rug en ik van mijn schouder, de familie Kneus is hard aan vakantie toe.

We rijden vandaag het binnenland weer in, maar eerst moet er een band geplakt, je kan nooit weten.

Er staat onderweg van alles op het programma. Eerst vinden we langs de weg een paar maori-tekeningen in de rotsen, de rotsen zelf zijn trouwens ook mooi, door wind en zand vreemd gevormde mergel.

Daarna gaan we kijken bij een waterkrachtcentrale, maar eigenlijk weten we wel hoe dat werkt. Vervolgens rijden we over de stuwdam van het volgende meer en daarna nog eens, er blijken er hier zeven achter elkaar te liggen, hadden de Chinezen misschien ook beter kunnen doen.

Dan worden we de weg afgestuurd voor de Clay Cliffs. Daarvoor moeten we eerst een heel eind over een onverharde weg met overal wilde rozen en hele velden lupines tussen de schapen, maar dan doemen er ineens een soort zandkastelen op, het ziet er nog het meest uit alsof een reus met natte klei heeft zitten spelen en daar torentjes van heeft gebouwd. Aan het eind van het pad kunnen we tussen die kliffen door en staan we in een kathedraal van zandsteen, met een tapijtje van lupine. Je verwacht een machtig orgel te horen, maar dat blijft uit.

We hobbelen dezelfde weg weer terug, weer twee hekken open en dicht en offeren graag vijf dollar voor het onderhoud, een koopje voor zoveel moois.

Het laatste stuwmeer is Lake Tekapo en dat is ook heel bijzonder, want door een speling van de natuur zit hier steenstof in het water, dat een vreemde kleur oplevert. Je staat voor een enorm bad met blauw badzout, zoiets.

Het ziet er onwaarschijnlijk uit en straks gelooft niemand dat de foto’s goed gelukt zijn.

Nu staan we aan de andere kant van het meer, daar valt die kleur wat minder op, maar dat kan morgen weer anders zijn.

Henk moet vandaag alweer de ruiten wassen, anders zitten we door matglas naar dat meer te kijken.


Donderdag 13 december

Gisteravond werd het droog en brak de zon nog even door, net op tijd om de bergen aan de overkant in het licht te zetten, heel mooi.

Vanmorgen regen en dat is de hele dag zo gebleven, de mensen hier zijn er blij mee, maar ons gezichtsveld wordt wel beperkt.

We rijden langs wegen met bermen vol lupine, maar de “scenic route” doet zijn naam niet echt eer aan, we vermoeden dat er prachtige besneeuwde bergtoppen achter de wolken zitten waar wij vlak onderdoor rijden.

Ach, onderweg vinden we wel weer een cafe met hele lekkere koffie en scones en we eten een boterham met uitzicht op een rivier.

De camping in Christchurch is makkelijk te vinden en die is mooi, zelden zo’n sjiek toiletgebouw gezien.

We wandelen nog even naar de dichtstbijzijnde drogist, want morgen gaan we walvissen kijken en dan schijn je vreselijk zeeziek te kunnen worden, nou maar hopen dat die pillen werken.

De drogist zit in een giga winkelcentrum. De ene supermarkt is 24 uur per dag open, de andere van 7 tot negen en dan zijn er nog ik weet niet hoeveel andere winkels en eetgelegenheden, we hoeven eigenlijk Christchurch niet meer in. Op een terrasje midden in die hal een kop koffie genoten, leuk tijdverdrijf met dit weer.

Vanavond geprobeerd te wachten met de afwas tot het droog wordt, maar dat is niet gelukt.


Vrijdag 14 december

Om negen uur staat er een luxe bus bij de poort, we gaan op walvisjacht.

Daarvoor moeten we eerst wel 160 kilometer rijden naar Kaikoura en dat gaat vlotjes, behalve dan, dat Frans de speciaal gekochte zak snoep in de camper heeft laten liggen. Maar we staan om half twaalf op het plein voor de koffie. Daar nemen we ook maar een pilletje en dan zijn we er helemaal klaar voor.

We krijgen van Frans allemaal een op naam gesteld kaartje en mogen inchecken. Had je gedacht, de boot heeft vertraging. Gelukkig zien we in de verte een paar dolfijnen voorbij zwemmen, hebben we die alvast gehad.

Tegen enen verschijnt er een bus, waar we allemaal in moeten stappen om naar de haven te rijden, dezelfde weg terug die we gekomen zijn.

Dan mogen we aan boord en krijgen daar eerst een veiligheids-instructie, vervolgd door advies hoe je zeeziekte kan voorkomen en met als laatste goede raad om vooral kotszakken te gebruiken als je wat kwijt wil, er staat een dame met plastic handschoenen klaar om ze op te ruimen.

Dan volg een snelle rit over een kalme zee, met een “swell” van een meter, te vertalen in aardige golven, maar de gemberpillen doen hun werk.

Walvissen zoeken gaat hier met kijken en luisteren en vooral met de berichten van anderen. Als Rua drie kwartier geleden is ondergedoken, komt hij binnen tien minuten weer boven op ongeveer dezelfde plek en kijk je dus uit naar zijn fonteinen. We zien dus binnen een uur twee potvissen en vinden ze maar tegenvallen, terwijl je weet dat die dieren kolossaal zijn. Tussen die golven zie je een stukje grijze rug en als ze echt goed onderduiken, laten ze hun staart zien.

Evengoed, we varen op open zee en zien walvissen en dolfijnen en verschillende soorten albatrossen, een hele ervaring.

Op de terugweg rijden we langs een heel stel zeeleeuwen, die onderaan de weg zomaar op de rotsen liggen . Het zijn er veel meer dan in die kolonie aan de westkust en hier is niet eens een souvenirwinkel bij. Het is maar waar je je prioriteiten legt.

We worden netjes afgeleverd bij het restaurant, waar de mensen zonder zeebenen zich bij ons voegen en we ons vol overgave op een enorm buffet storten. Sequoia 88 heeft meer keus in schotels dan wij aankunnen en we kunnen er morgen niet weer naar toe om de andere helft te proberen.

En Lya vist de zak met snoep uit de rugzak van Frans

Daarna lopend naar huis, wel goed na een hele dag zitten en (iets) te veel eten.




zaterdag 8 december 2007

 

Dinsdag 4 december

Alle tijd vandaag, dus rustig ontbijten, koffiedrinken, het pakje voor de sint in orde maken en ‘s middags de stad in, je moet toch wat. Nou is winkels kijken soms wel aardig, ik vind een heel leuk truitje en we zitten lekker op een terrasje, waar je dan weer bekenden voorbij ziet lopen, ook toevallig.

We besluiten met een onbehoorlijk lekker ijsje en zetten ons dan aan de terugtocht, dat blijft een aardige klim.

Boven zit het hele spul weer onder een boom en is het weer gezellig.

Om zeven uur verzamelen, we gaan met een gondel naar boven. Ze zeggen dat het vierhonderd meter is en de heren bestrijden dat, maar het is een heel eind.

Boven kijken we eerst aan alle kanten naar beneden en dan zien we boven ons nog een kabelbaan, een stoeltjeslift die mensen en karretjes naar boven trekt, zodat de mensen op die karretjes weer naar beneden kunnen roetsen. Zo is sleetje rijden wel leuk.

Wij zijn naar boven gekomen om te eten en dat gaan we dan ook doen. De eetzaal is enorm, het buffet ook.

We eten heel lekker en vermaken ons kostelijk met het uitzicht op de tafel naast ons, waar een groep chinezen er duidelijk andere eetgewoontes op na houdt. Ze zijn na ons binnengekomen en gaan veel eerder weg, maar ze komen niks tekort, reken maar.

Buiten wordt het inmiddels donker en zien we Queenstown bij nacht.

Dan weer met de kabelbaan naar beneden en om half elf zitten we weer in de camper, kan ik nog even huiswerk maken.

Nog een nachtje slapen, bij ons komt de sint lekker twaalf uur eerder dan bij julllie.


Woensdag 5 december

Weer lekker uitslapen, wat een luxe. We tuttelen de ochtend lekker door en staan om een uur bij de vlag, we gaan vandaag varen.

De Earnslaw is een stoomboot van bijna honderd jaar, wel toepasselijk vandaag. Dat schip brengt ons naar de andere kant van het meer en daar worden we ontvangen door Peter, die ons de boerderij laat zien, dat wil zeggen, hij vertelt ons wat over de schapen, de herten en de koeien en dan gaan we uitgebreid theedrinken, ze hebben er een compleet restaurant bij. Na de thee met lekkers worden we weer naar buiten geloodsd, kunnen we kijken hoe Peter zijn hond achter de schapen aanstuurt en daarna wordt er een schaap geschoren en natuurlijk is daarnaast een souvenirwinkel.

Maar het is er mooi, het huis is net zo oud als die stoomboot en heeft waarachtig een pannendak, uit Frankrijk.

Het meest fantastisch vinden we toch de tuin, waar enorme pioenrozen bloeien en klimrozen, klaprozen, ijslandse papavers, irissen, hortensia, azalea en nog veel meer. Bij ons gaat dat niet allemaal tegelijk, hier wel en ook nog allemaal even uitbundig.

Dan terug met de boot en ditkeer ga ik binnen zitten, op de heenweg woei het zo hard, dat je tegen de wind kon leunen. Maar dit schip ligt stevig in het water en bovendien hebben ze boven de machinekamer de dekken opengelaten, zodat je uitgebreid daar beneden de bezigheden van stoker en machinist kunt volgen, heel leuk.

Bovendien zit er een pianiste naast de bar, die onmiddellijk Tulpen uit Amsterdam inzet als ze door heeft waar we vandaan komen. Gelukkig heeft ze voor de andere liedjes tekstboekjes liggen, hoeft de meute niet eindeloos te lalaen.

Terug in Queenstown besluiten wij daar te blijven eten, hoeven we niet van alles naar boven te slepen. We zoeken bij de Thai iets uit met een pepertje, maar ontdekken dat er toch meer door het eten zitten, maar goed dat we er een kan water bij krijgen. Wel lekker, eerlijk is eerlijk.

Om acht uur verzamelen in een zaaltje, waar na heel hard zingen Zwarte Piet binnenkomt en ons met pepernoten bekogeld. Onder het genot van chocolademelk en speculaas gaan we daarna pakjes uitpakken en blijken er veel creatievelingen te zijn. De gedichten zijn zeer verschillend en de cadeautjes ook. Hier en daar zijn wel heren met sokken verblijd, maar dan toch allemaal met een ander motiefje. Wij worden samen verblijd met een mooie groensteen, nu moeten er dus nog meer T-shirts en onderbroeken achterblijven.


Donderdag 6 december

Vandaag zijn er heel veel vroeg uit de veren, later komen we er achter waarom.

We rijden langs de andere kant van het meer naar het zuiden, alweer langs een heleboel bloeiende brem, tot we in Kingston belanden. Daar is een stoomtreintje en dat vertrok om 10 uur, wij zijn dus te laat, maar er staan wel vier campers naast het station, vandaar die vroege vogels.

Een eind verder komt de trein ons tegemoet, wel een eind van de weg af, maar we wuiven toch maar even en maken een foto, zien wat het wordt.

Dan weer verder, een pas over en dan rijden we ineens weer in een heel breed dal met veel schapen, af en toe afgewisseld met koeien en herten, en nog steeds al die brem, maar nu ook weer gele lupine, zelfs wilde rozen en steeds meer roze en paarse lupinen. De bergen zien er hier ook ander uit, veel scherpere kammen en hardere rots.

In Te Anau gaan we op bezoek in het Visitors Centre en leren daar, dat die ellendige zandvliegen je bijten omdat ze je bloed nodig hebben voor hun eitjes, die ze op stenen leggen, de larven groeien groot in water en komen daarna ons pesten. Net muggen, maar dan anders.

De camping hier is een plaatje, alles is even nieuw en mooi, je gaat voor je plezier aan de afwas, al moet je dan in de rij staan.

We staan ook vlak bij het dorp, vijf minuten lopen en ditkeer geen helling omhoog op de terugweg. Niks te klagen dus.


Vrijdag 7 december

We moeten de wekker zetten, om negen uur gaan we met de bus. Die rijdt ons naar Milford Sound, maar voordat we daar zijn, hebben we al heel veel moois gezien.

Langs de weg is een brede rivierbedding en daarin staan ineens heel veel lupinen, velden vol blauw en roze. De chauffeur krijgt te laat door,dat we foto’s willen maken, maar hij belooft op de terugweg te stoppen.

Dan stoppen we bij de Mirror Lakes en dat zijn inderdaad spiegels, helder water en je ziet de bergen dus twee keer.

Daarna wordt het dal steeds smaller en klimmen we steeds hoger tussen de hoge bomen door, tot we boven de boomgrens zitten tussen de resten sneeuw en een heleboel watervalletjes. De chauffeur legt intussen uit, dat die weg een kleine zestig jaar geleden is aangelegd met schop en pikhouweel, moet een heidens werk geweest zijn en ze waren wel even bezig in deze verlatenheid, langs de weg staan nog steeds de ovens, waar ze toen hun brood in bakten.

Omdat de weg niet helemaal over de bergen kon, moest en een tunnel gehakt worden en daar gaan wij nu ook doorheen, een soort ronde buis waar net de bus doorheen past. Voor dat die tunnel er was, moest de postbode over de kam heen klimmen, ze zullen toen niet elke dag post hebben gehad.

Want aan de anderre kant van die tunnel spiralen we naar beneden in een dal met hele steile wanden, waar ook weer overal water klatert. We stoppen nog een keer voor de Chasm, een ander woord voor een cascade, die in de loop der tijd de rotsen compleet heeft uitgehold.

Dan belanden we in Milford Sound, drie huizen en een hotel bij een kade, waar we aan boord gaan. We varen de fjord in, want dat is het eigenlijk en zien nu dezelfde steile wanden, maar dan met water ertussen en dat is ook heel mooi.

Aan boord krijgen we een lunchbuffet, dat we moeten delen met een buslading Koreanen, die blijkbaar al een week niets gegeten hebben, want de borden gaan heel vol en nog sneller leeg. Gelukkig had de keuken nog wat voor ons bewaard, zodat we niet verhongeren.

Buiten is het prachtig, we varen helemaal tot aan de Tasmanzee, kijken vol verwachting uit naar dolfijnen en zeehonden, maar het duurt een hele poos tot we iets zien bewegen aan de kant en dan weten we nog niet of dat nou een zeehond was. Maar goed, een eindje verder liggen er toch een paar op een rots.

Aan het eind van de tocht vaart de schipper zo ongeveer onder een waterval, zodat we lekker nat worden, lachen! Op zich een hele mooie tocht, ware het niet dat je geen kans krijgt om in alle rust te genieten, want eerst vertelt de kapitein wat er allemaal te zien is en vervolgens komt er een juffrouw met een koreaanse vertaling, die twee keer zo lang is en waar niemand naar luistert, want de dametjes en heertjes schetteren de oren van je kop en zetten elkaar allemaal in hetzelfde standje op de foto. Wel grappig, maar erg onrustig.

Op de terugweg zetten we zes mensenn bij het vliegveld uit de bus, die gaan een stukje met de helicopter.

Aan het andere eind van de tunnel wachten we ze op en daar komen ze dan vorstelijk naar beneden zetten, het was heel geweldig. Geloven we graag.

Verder verloopt de terugtocht prima, behalve voor Dick, die schijnt iets raars gegeten te hebben en besluit onderweg om dat weer kwijt te raken. Eenmaal thuis is dat gelukt en rijden ze weg voor een extra rondje naar het zuiden, over een paar dag zien we ze weer terug.

Eenmaal bij de camper zijn we moe, een stijve nek van het naar boven kijken en vol met indrukken. Na een half uurtjs plat kan ik er weer tegen, we gaan lekker uit eten op een terrasje en daar knappen we van op.


Zaterdag 8 december

Eerst nog maar eens een wasje. Niet zo erg, de machine doet het werk en de zon en de wind hebben het zo weer droog.

Na de koffie boodschappen doen, we moeten een kapotgevallen glas vervangen. Nou schijnt dat vaker voor te komen, we hebben dus eerst goed de maat genomen, anders past het niet in de kast. Maar als we daar staan, bedenken we dat een doos beter te vervoeren is, bovendien mag je er van uit gaan, dat er nog wel meer sneuvelen voor we de campers inleveren, we gaan dus met zes glazen de winkel uit en hebben er vier in de krant gezet, een is al verkocht.

Vanmiddag stappen we weer op de boot, nu naar de overkant van het meer, waar we een grot ingeloodsd worden om glimwormen te bekijken. Wel een rare omschrijving, want het enige wat we zien in een pikdonkere grot zijn de glimmertjes, de wormen zelf zien we niet. Maar het heeft wel iets om in een bootje door het donker te varen met in de verte het geruis van een waterval,

Dan varen we weer naar de overkant en hebben een leuke middag gehad, veel beter dan op een snikhete camping.





dinsdag 4 december 2007

 







 

Donderdag 29 november

In Westport dreigt ook een overstroming, de helft van de club is al onderweg als we gaan ontbijten en wij maar denken dat we vakantie hebben.

We rijden door een prachtig dal vol kiwikwekerijen en ook een heleboel hop, ziet er leuk uit.

Halverwege de route is er een uitzichtpunt voor de Pancake Rocks en Blowholes, vrij vertaald: zandsteen dat door wind en zee wordt uitgeslepen, zodat het er uit ziet als een stapel pannekoeken en daarna gaat de zee nog even door en ondergraaft die stapel en dan krijg je overal gaten en tunneltjes waar de golven door heen spuiten.

Een leuke wandeling en de golven beuken er lekker doorheen vandaag.

We blijven min of meer langs de oceaan rijden, de ene keer slingerend langs de bergen, de andere keer door een vlak land, waar dan landbouw wordt bedreven.

Aan al die smalle bruggen voegen we vandaag een nieuwe versie toe: rails. Gelukkig hoeft er geen trein langs als wij er over willen, het is zo al lastig genoeg, je glibbert heel raar over dat ijzer.

Op een gegeven moment gaan we de bergen weer in en hier wordt goud gevonden. Het meeste is al uit de grond gehaald, maar ergens is nog een kreekje met wat goudstof en daar hebben ze een heel leuk openluchtmuseum naast gezet, kunnen we nog kijken hoe dat toen ging. Je kunt ook nog zelf met een pan in de weer en dan krijg je dat goud mee in een buisje, maar we hebben onze twijfels. Dat zand staat klaar in grote bakken en ze zeggen dat het uit die kreek komt, maar hoe controleer je dat? Ik word verblijd met een paar korreltjes, terwijl ik niet eens betaald heb voor die happening.

Dan weer verder en terwijl we richting gletscher rijden, zien we daar niks van. We stonden vanmorgen op met bewolking, onderweg ging de zon schijnen, maar nu rijden we met regen de camping op. Wel passend, we staan op Rain Forest Parc tussen de mossen en allerlei varens en bomen.

De plaats heet Franz Josef, naar de Oostenrijkse keizer, hoe verzin je het.

Vanavond weer een paar verhaaltjes naar huis en dat lukt zomaar vanaf de camping.

We krijgen via email de vraag wat we met de kerst doen met de achterliggende gedachte, dat we daar helemaal niet mee bezig zijn. Had je gedacht, de kerstsfeer heeft hier al genadeloos toegeslagen. In iedere supermarkt staan speciale uitstallingen met kerst-eten, in elke winkel hangen slingers, de banken maken reclame met speciale leningen voor de feestdagen en vanmiddag zag ik een levensgrote kerstman in een voortuin liggen.

Maar wij hebben gisteren lootjes getrokken voor sinterklaas, dat moet eerst.

Vrijdag 30 november

We staan op met een stralend blauwe lucht, dus wordt er gevlogen. Wij gaan dat ook doen. Om half elf verzamelen bij de vlag en dan gaan er zes dapperen met aanhang op pad naar het Glacier Flight Centre, waar we eerst mogen betalen, dan gewogen worden (en dat valt tegen) en dan instructies krijgen. Ik val meteen een kilo af, want mijn hoed moet thuisblijven en de fototas ook.

Dan gaan we in ganzenmars naar het helicopterveld, waar we vier van die dingen op de foto zetten voordat die van ons landt en dan mogen we eindelijk aan boord. Ik klaag nooit meer over een vliegtuig, in dit ding zit je pas echt klem, maar het duurt ook niet zo lang.

We maken een indrukwekkende vlucht over de Franz Josfgletscher, buigen dan om over de Fox Gletscher en dan zet de piloot daar het toestel neer, zodat we even op het dak van de wereld staan, althans, dat gevoel hebben we.

Adembenemend, in de volle zon onder een strakblauwe hemel in de sneeuw te staan met in de verte de Tasmanzee. Het lijkt allemaal onder handbereik en dan zie je verderop een piepklein helicoptertje ook op die sneeuwvlakte staan, alle verhoudingen zijn zoek. Zijn ze toch al, we staan op een laag ijs van meer dan 200 meter, niet voor te stellen.

Na de herstart draaien we nog een rondje over de gletscher en dan vliegen we over een ander dal weer terug naar de basis en zien het pad, dat die gletscher vroeger gemaakt heeft naar de zee, waar hij ooit uitmondde.

Dit was een geweldige ervaring.

Daarna stappen we weer over op alledaagse zaken. We doen een paar boodschappen, gaan bij een automaat eventjes de foto’s op een cd zetten (niet alledaags voor ons) en een boterhammetje eten.

De middag brengen we door met een goed boek voor de een en de computer voor de ander, we geven de buren even zicht op wat er op hun ceedeetje staat en gaan daarna gezellig aan de borrel, ons intussen afvragend wat er gebeurt als de stroomstoring nog langer duurt. Die begon om een uur of een, maar is gelukkig om een uur of zeven over.

Gisteravond was het hier wel erg donker.

We eten vanavond pannenkoeken, niet zo’n succes. Het beslag komt uit zo’n shaker en Nieuwzeelanders zijn wel erge zoetekauwen, zelfs in pannenkoekenbeslag zit suiker en dat smaakt heel raar, zeker in een spekpannenkoek.


Zaterdag 1 december

Bij het tankstation wassen we ditkeer alle ramen, we hebben bijna matglas. Maar direct daarna bedenken we, dat we het eind van de gletscher ook wel even willen vereeuwigen en dat is alleen bereikbaar over een grindweg, alle werk voor niks.

We rijden door de bergen en hebben voortdurend besneeuwde toppen in zicht, soms met een wolkje ervoor, maar verder is de lucht blauw.

Bij Haast moeten we over de zoveelste ”one lane bridge” en die is zo lang, dat ze er twee passeerplaatsen ingebouwd hebben. Dat vind ik zo leuk, dat ik er een foto van wil maken en dus rijden we nog een keertje heen en weer, want je kan niet overal stoppen. Blijkt even later weer, want dan is de rivier de Haast veranderd in een kolkende massa en moeten we een eind teruglopen.

Een eind verder is een waterval en die is best mooi. Dat vinden twee jongens ook, die elkaar op de foto willen zetten, op een steen met de val op de achtergrond. Of die foto gelukt is betwijfelen we, want ze kunnen geen van beiden stilstaan omdat ze hevig belaagd worden door de zandvliegen, maar misschien zit er een hele snelle film in de camera.

Het laatste stuk rijden we langs een paar grote meren, ook indrukwekkend. Alleen zijn de bergen aan de overkant wel erg kaal, die zijn leeggekapt door de gouddelvers en blijkbaar groeit zo’n bos niet meer aan.

Nu staan we in Wanaka met uitzicht op de besneeuwde toppen en het Wanakameer , die kunnen we ook weer vanuit de camper zien, want er ligt hier een hele lange tuinslang waar we prima alle ruiten mee kunnen bereiken.


Zondag 2 december

We blijven een dagje staan en dus slaan alle dames weer aan het wassen en ik doe vandaag vrolijk mee, het beddegoed mag wel weer een keer in het sop. Rustig een kopje koffie en een boek is ook leuk, maar na de boterham gaan we toch weer actief doen, eens kijken of de golfbaan hier ons wil ontvangen.

Dat willen ze, we besluiten ons wel tot negen holes te beperken, de zon brandt behoorlijk en we moeten wel lopen. Voor de eerste afslag moeten we gelijk dertig meter klimmen en dat blijft zo, volgens mij zit er in die baan geen enkel vlak stuk, het is best pittig. Maar mooi, een permanent uitzicht op een rij besneeuwde toppen en af en toe het meer met bootjes. En Henk slaat weer een birdie, zo wordt het een dure reis.

Toch ben ik blij dat we maar de helft doen, de zon prikt behoorlijk. Als we weer weggaan ga ik nog even naar de dameskleedkamer, staat daar nota bene een grote fles zonnebrandcreme voor algemeen gebruik. Voortaan beter opletten.

Op de terugweg doen we nog even Puzzling World aan, eerst om wat bij te tanken, maar dan gaan we toch maar even binnen kijken. Daar worden we verrast met hologrammen, een hele muur met gezichten die je overal nakijken en een paar kamers waar je optisch bedrogen wordt, zodat het water omhoog loopt en de traplift vanzelf naar boven gaat. Heel leuk. Er is ook een doolhof van twee verdiepingen, waar ik van buiten al verhitte vaders achter juichende kinderen aan zag lopen, maar dat geloven we wel, wij hebben het al warm.

Terug op de camping zit iedereen al in de kring voor een happy hour met heel veel lekkere hapjes, we vieren het heugelijke feit dat we op een derde van de reis zitten, nog steeds elkaar de hersens niet ingeslagen hebben en Frans belooft ons, dat het laatste stuk nog mooier wordt. Eerst zien, dan geloven.

De zandvliegen hebben ons vandaag met rust gelaten, de eerste beten jeuken niet meer, als je er voorzichtig mee omgaat heb je er dus “maar” een week last van.


Maandag 3 december

Er gebeurt iets raars vandaag, we vertrekken niet als laatste. En haast maken hoeft helemaal niet, we schuiven maar 120 kilometer op.

De route voert tussen de bergen door met af en toe een flink dal, prima geschikt voor de fruitteelt. Er staan dan ook om de haverklep stalletjes, maar de kersen zijn nog niet rijp en de appels zijn van vorig jaar, veel nieuws brengt het dus niet, behalve rode kool. Een potje applesauce staat er ook, weer een ander menu vanavond.

We stoppen bij de Roaring Meg, dat blijkt een stroomversnelling te zijn in de Wanakau rivier. Wel aardig, maar dan komt er ineens een vent met een grote camera aanstormen, er staat dus iets te gebeuren. En ja, even later verschijnen er een paar figuurtjes om de bocht. We denken eerst nog aan kanoers, maar deze mannetjes dobberen op een surfplankje de rivier af. Vast heel leuk, ze zijn met een heleboel en er rijdt een auto mee van de firma Mad Dog. Later zien we in een folder dat zo’n tochtje meer dan 150 dollar kost, maar daarvoor krijg je dan ook een pak en een plankje en een kopje koffie toe.

Weer een eind verder is een oude brug, die prima geschikt is om van af te springen en daar is een heel bedrijf van gemaakt. Voor 180 dollar binden ze een elastiek om je enkels en dan mag je 43 meter naar beneden vallen, als je geluk hebt raakt je hoofd zelfs het water. Voor nog wat geld zetten ze je avontuur op dvd, leuk voor de kleinkinderen. Prima bedrijf, voor de toeschouwers wordt ook gezorgd, ze zetten lekkere koffie.

Dan op naar Arrowtown, een oud gouddelversstadje, dat helemaal gerstaureerd is en nu door de middenstand is bezet, je kunt er lekker eten en veel souvenirs kopen. Deze week ook veel golfspullen, want afgelopen week was hier de New Zealand Open. Deze baan gaan we niet op, veel te duur.

In Queenstown moeten we even zoeken naar de camping en als we die eenmaal gevonden hebben is het wel even slikken, op een woonwagenkamp heb je meer ruimte. De baas van het spul moet zeker meer dan een vrouw onderhouden in deze dure stad, we worden met twee campers op een standplaats gepropt, voor de douche moeten we ook nog eens een dollar neertellen en de camping heet “Lakeview”, maar we viewen het lake alleen als we achter het toiletgebouw staan.

Voor de warme hap moeten we nog even naar de slager. Je kan naar het centrum lopen, maar haal het niet in je hoofd om zware boodschappen mee terug te nemen want dan moet je heel veel treetjes omhoog.

Rode kool met appelmoes is hier anders dan thuis, de appelmoes staat stijf van de kaneel.




donderdag 29 november 2007

 

Vrijdag 23 november

Onze verjaardag en dat wordt gevierd. Niet alleen de mijne, Henk trakteert ook, want hij brengt zijn verjaardag in het vliegtuig door.

Henk dacht: er wordt vast gesmst uit Nederland, dus ik laat de telefoon aanstaan. Dat hebben we geweten, ‘s morgens om 5 uur begint dat ding te loeien vanwege een hele aardige felicitatie van Sannetje. Toen hebben we hem toch maar uitgezet, konden we nog een paar uur slapen.

Rustig ontbijten, maar daarna krijgen we het toch even druk, want de hele club komt op de koffie. Ze brengen wel hun eigen koffie mee, maar wij hebben ze taart beloofd en daar moet nog even wat aan gedaan worden. Ditkeer geen appeltaart, dat kan niet zonder oven, maar pavlova met aardbeien en slagroom is een aardig alternatief.

Ik wordt feestelijk toegezongen, zoen een slag in de rondte, krijg waarachtig een feestmuts van krantenpapier, allemaal heel leuk, ik heb nog nooit op mijn verjaardag 30 mensen op een zonnig terras gehad. De leiding verblijdt mij met een nieuwzeelandse ovenhandschoen en Henk met een nieuwzeelandse kalender.

Na de koffie verdwijnt ieder een andere kant op, ‘s middags in Napier komen we ze bijna allemaal weer tegen.

Napier is in 1931 van de kaart geveegd door een aardbeving en daarna in twee jaar weer herbouwd, allemaal in art decostijl en dat is leuk, al is er hier en daar een gevel verpest door een neringdoende. We bekijken het allemaal op ons gemak, zien af en toe kans om ook nog een binnenkant te bewonderen en gaan dan op een terrasje zitten, mensen kijken. Er is ook een possum-museumpje, maar dat is te goed verstopt, we zijn er drie keer straal voorbij gelopen. We blijken een paar opgezette beesten gemist te hebben, niet zo erg dus.

Dan moeten er boodschappen gedaan worden en doen we ons best om drie dagen vooruit te denken, nu maar hopen dat het gelukt is.

Om een uur of vier zitten we weer op de camping, lekker met een boek en een glaasje en we besluiten ook maar op de camping te eten, nog een keer met die camper de stad in is ook zo wat.

En op deze camping kunnen ze lekker koken, dat is zeker.

Maar de koffie drinken we toch maar liever thuis, en dan komen er zo af en toe smsjes en mailtjes uit Nederland binnen, ze zijn ons gelukkig nog niet vergeten.


Zaterdag 24 november

Reisdag, we moeten even 300 kilometer naar Wellington. Valt wel mee, op zaterdag is het nog minder druk op de weg dan op andere dagen, we kunnen dus lekker opschieten.

Tegen elven zien we eindelijk een bord met een kopje er op en schieten dus een zijweg in. Die leidt naar Norsewood en dat blijkt een dorp te zijn, wat in 1873 door Noren is gesticht. Ze hebben er een openluchtmuseum aan gewijd en de koffietent verkoopt een boek in het Noors uit die tijd, maar bij navraag is er in het hele dorp nog een ouwe baas die Noors spreekt en een die net is overgevlogen. Dat boek wordt dus een winkeldochter.

De school heet Norske Skogen Skole, wat dus niemand meer kan uitspreken, maar ze leren er nog wel Noorse volksdansen en hebben een heleboel klederdrachten.

Dan ontdek ik, dat ze me voor een Noorse aanzien, ze willen me alsmaar naar die ouwe baas hebben. En als ik opbiecht dat ik uit Nederland kom, moet ik onmiddellijk naar de kruidenier aan de overkant om Henk en Ella goeiendag te zeggen. Dat doen we dan maar, zij vinden het gelukkig ook wel grappig en we kopen er een onsje katjesdrop en Bussinks koek, dat hebben ze ook in huis.

Een eind verder is Mount Bruce Wildlife Centre en dat blijkt een soort reservaat waar ze bijna uitgestorven vogels weer terug in de natuur brengen en er een paar laten zien. Valt niet mee, die beesten hebben schutkleuren en de kooien zijn erg royaal. Maar na enig zoeken vinden we er toch een paar en hebben nu echt een kiwi gezien.

Dan kachelen we verder naar het zuiden en moeten nog even over een steil bergje, veel bochten dus. Vindt Henk wel leuk, maar vandaag wat minder, want uitgerekend dat stuk weg moeten we delen met een paar honderd suicidale motorrijders en dat geeft wat stress. We hebben het overleefd, de motorfanaten merkwaardig genoeg ook. Nu staan we alweer op een Top 10 camping, maar deze valt voor mij meer in de categorie top 7, we staan nogal dicht op elkaar, de bungalowbewoners rossen langs ons keukenraam en we moeten in huis afwassen. Ach, het is maar voor twee nachtjes.


Zondag 25 november

Wellington in en voor we op weg zijn komt er een telefoontje: de parkeerplaats voor het museum is bezet door een markt. Okay, gaan we eerst naar de botanische tuin. Daar kun je heen met een kabelbaantje, lijkt ons heel handig, maar we kunnen nergens het begin vinden en belanden na veel omzwervingen aan de andere kant van de tuin. Dan blijkt daar ook nog de informatie gesloten, die mensen werken niet op zondag, we zwerven dus wat rond zonder plattegrondje tot we de kabeltrein gevonden hebben en bedenken dan , dat we met dat ding maar op en neer naar de stad gaan, zien we als we terug zijn wel of we nog zin hebben in de tuin.

Het treintje zoeft ons moeiteloos naar beneden en we belanden op de kade, zien de ferry moeizaam door de baai slingeren en gaan na de koffie het Wellington-museum in. Dat is leuk, we zien een heleboel over stad en omgeving, ook een heleboel over scheepsrampen in Cook Strait, leuk als je daar morgen overheen moet.

Dan gaan we deftig lunchen , weer naar boven, waar we wel de rozentuin zoeken maar niet vinden. We geven het op en gaan op weg naar het Te Papa Museum, het nationale museum van Nieuw Zeeland. Dat is heel mooi, maar ook heel groot, we verdwalen er een beetje.

Om vijf uur hebben we genoeg cultuur gesnoven, we gaan lekker op de camping uitblazen. Om acht uur happy hour, we heffen het glas op de helft van de tour. Dan krijgen we te horen, dat we echt om kwart over zes moeten gaan rijden om de boot te halen.

Op tijd naar bed dus, op de eerste avond dat we echt lekker buiten kunnen zitten. We hebben het zwaar.


Maandag 26 november

Er is zo vaak gezegd dat we op tijd weg moeten, je weet her hier niet met het verkeer, dat de eerste al om 6 uur de motor start en de hele kudde om kwart voor zeven op de kade staat, want om half zeven doen ze niet aan files in Wellington, je moet het maar net weten.

Dan gaan we daar maar koffie zetten, tot we op de boot mogen, die vervolgens een half uur te laat vertrekt.

Maar de overtocht is mooi, op een kalme zee met een stralende zon, al is het te koud om aan dek te zitten.

Zuider Eiland presenteert zich met een soort fjorden, waar we door moeten om Picton te bereiken.

Ontschepen gaat soepel en dan rijdt er dus een optocht langs diezelfde fjorden, maar al gauw last de een na de ander een stop in, zodat het voor de omstanders al wat minder massaal overkomt.

Volgens het boek rijden we een prachtige route, maar de praktijk leert, dat Henk heel veel aan het stuur moet draaien en ik moet voor hem langs hangen om van dat mooie uitzicht te genieten, wat ook al niet meevalt als je van de ene kant naar de andere rolt. Maar wat we er van zien, is prachtig.

In Nelson worden we opgewacht door Addo Mulders, die een Nederlandse en Australische vlag heeft gehesen bij het standbeeld van Abel Tasman, mede door Addo daar opgericht. Daar is hij erg trots op en wil er graag over vertellen. In ieder geval is hij sneller dan de Groningers, die zijn nog niet verder dan een steen in het geboortehuis.

Het laatste stuk slingeren we weer gezellig langs de Tasman Baai en dan belanden we in Kaiteriteri op een camping met een strand aan de overkant.

Voor we allemaal staan, gaat er een hoop tijd voorbij, want als je denkt dat je een goed plekje hebt, blijk je op een straatje te staan, je moet het ook maar net zien. Maar uiteindelijk lukt het en dan zitten we heel gezellig aan de wijn in de zon.


Dinsdag 27 november

We kunnen kiezen tussen wandelen in Tasman National park of aan het strand zitten, met kans op zandvliegen, wij gaan dus een golfbaan zoeken.

Dat valt nog niet eens mee, we vinden wel een bordje maar dat stuurt ons de verkeerde kant op, maar na twee keer vragen en flink omrijden komen we toch bij de Mokueta Golf Links en daar mogen we spelen. We huren clubs en een karretje en gaan honderd dollar armer de baan op, waar we ons prima vermaken. Aan de ene kant klotst de prachtig blauwe Tasman Bay, aan de andere kant piept een besneeuwde bergtop tussen de bomen door en wij hebben gezelschap van een heleboel vogeltjes. Het is de mooiste baan in de buurt, zeggen ze en dat zijn we het van harte mee eens, al is het dan ook de enige.

Tegen vieren gaan we op zoek naar een bank, dan gaat Henk naar de kapper, we doen een paar boodschappen en maken op de camping de camper reisklaar, zodat we morgen niet met vuil of schoon water in de weer hoeven.

Tegen half zeven gaan we met zijn allen naast de camping eten en dat is verrassend lekker, je verwacht in zo’n uithoek echt geen culinaire hoogstandjes, The Beached Whale heeft een uitstekende kok.


Woensdag 28 november

Er schijnt ergens een waarschuwing te zijn geweest voor een overstroming of zo, want iedereen gaat er vandaag heel vroeg vandoor, wij zijn om half tien de laatsten.

We rijden door een prachtig rivierdal, af en toe piepen die besneeuwde toppen weer tussen de bomen door en nog steeds staat overal brem te bloeien, soms zijn hele hellingen geel.

Na de lunch rijden we door weer een nationaal park, dit keer langs de Buller, een rivier die steeds breder wordt, als de rotswanden het tenminste toelaten. Ergens in zo’n kloof hebben ze een hangbrug gemaakt, waar je tegen betaling overheen kunt, maar dat wil natuurlijk iedereen, want je kunt aan de overkant leuk wandelen, heel snel over de rivier varen, ook nog goud zoeken en zelfs heel snel weer terug over die kloof langs een takeltje.

Ik hoef niet, ik blijf wel wachten en daar krijg ik erg spijt van, want ik word lekgestoken door zandvliegen.

Die krengen prikken of bijten en geven dan fikse jeuk en als je krabt wordt het nog erger, zit je zo onder de littekens. Probleem is, dat je ze pas opmerkt als het te laat is, ik heb er minstens tien doodgemept, maar nog meer gemist. De creme om ze van het lijf te houden ligt in de auto, maar Henk staat aan de overkant met de sleutels in zijn zak en vindt het daar heel gezellig, ik raak dus behoorlijk over de rooie.

Dan krijg ik gezelschap van Greet, die ook niet op die brug wil en wel iets tegen zandvliegen op haar vel heeft; ze wil me wel helpen, maar helaas, het spul ligt in de auto en haar Jan staat ook al halverwege die hangbrug. We zullen voortaan beter op moeten letten.

Na de hangbrug gaan we eerst maar ergens langs de rivier zitten met een kopje soep om bij te komen, als je je insmeert kan dat best. Lang houden we het niet vol, het is knap heet in de zon, maar het is een prachtige rivier.

Een eind verderop wordt hij wel breder, maar de weg niet. Een stukje is net breed genoeg voor een auto, ze hebben echt een halve tunnel uit de rotsen gehakt. Na alle smalle bruggetjes is dit toch weer een stapje spannender.

Er wordt ons aangeraden om eerst de zeeleeuwenkolonie te bezoeken, hebben we dat maar weer gehad. Er is voor die toestand een prachtige parkeerplaats aangelegd en een mooi wandelpad om ze van boven te bekijken, maar het is hard zoeken tussen de rotsen om iets te vinden wat beweegt, we krijgen de indruk dat die beesten vanwege alle visite op zoek zijn gegaan naar een rustiger plekje, het woord kolonie is hier wat overdreven

Op de camping staan we weer gezellig op een kluitje, we kunne net lang genoeg zitten voor een borrel, moeten we alweer in de benen, we gaan weer uit eten, ditkeer in de Beached Bar, er spoelt wat aan in dit land.

Vandaag geen culinaire hoogstandjes, we kunnen kiezen uit lamb of porc, maar we krijgen ham of porc op ons bord, daar wil ik van af wezen. Het smaakt best en en vult de maag, daarna is het toetje wel weer echt lekker, warme appeltaart met ijs. Dit alles geserveerd door het dochtertje van de baas, die we zo schattig vinden, dat we tegen alle regels in een fooi geven. Ze kleurt er van.

Dan wandelen we terug langs het strand en staan om negen uur weer op de camping. Het is dan nog licht, nog even en we hebben middernachtzon.


 


vrijdag 23 november 2007

 

Vrijdag 16 november

Gisteren zeker te veel mooi weer gehad, we staan nu op met motregen.

Op weg naar het zuiden even een afslag naar Hot Water Beach, daar komt het hete water zo uit het zand, maar alleen met laag water en dat is het nu natuurlijk niet, er valt dus niks te beleven.

Volgens Frans, onze teamleider, rijden we vandaag alleen maar rechtuit, maar we hebben nog niet zo veel bochten en hobbels gehad als vandaag. Ach, de man had het ook maar van horen zeggen.

In Tauranga wordt ons een blik op de haven aanbevolen, maar op dat moment plenst het, de ruitenwissers staan op volle kracht en zoab hebben ze hier niet, het water komt dus ook van opzij. Van de haven zien we dus niks, maar in Nederland zijn ook havens, er zal niet zo veel verschil zijn.

Nou is daar ook nog een fort uit de maoristrijd, we vermoeden dat dat niet overdekt is, dus rijden we lekker door, cultuurbarbaren als we zijn.

Na Tauranga volgt Te Puke en daar woont de broer van Albrecht, die willen we wel even de groeten doen. Langs de weg staat geen bord met Ter Steege, dus gaan we vragen bij de John Deere-dealer en die kent Turstietsj wel, dat is een goede klant. De telefoongids levert een adres en de jongen achter de balie legt uit hoe we daar komen, er kan dus niks mis gaan. Jawel, mister Turstietsj senior is niet thuis. Dat is sneu, nou mist de man een goed gesprek in onvervalst Enschedees en moet hij het doen met een Nederlands krabbeltje.

We rijden inmiddels door kiwi-land en dat betekent hoge heggen. Eerlijk gezegd vinden we heggen van zes meter hoog wel een beetje overdreven, die struiken komen niet verder dan een meter of drie.

Twaalf kilometer voor Rotorua snuiven we ineens een rotte eierenlucht, dat schijnt bij deze contreien te horen.

Nu staan we midden in de stad op een goede camping en verheugen ons op de dag van morgen, dan gaan we een maoritoestand meemaken.

Onderweg heb ik me voortdurend lopen verwonderen over de bloemen. De bermen staan vol met margrieten, de koeien moeten om de boterbloemen heen eten, in het bos staat vingerhoedskruid te bloeien , af en toe signaleer ik een meidoornhaag met bloeiende kamperfoelie erin en overal zie ik bloeiende liguster. Dat groeit bij ons ook allemaal, er klopt dus iets niet.

In de tuinen bloeit ook alles tegelijk, camellia en lavendel en hortensia en rozen en canna en seringen nog veel meer.

En in de wegbermen zag ik al oostindische kers en rozen en vandaag ook mijn gele lupine, die doet het hier veel beter.

Zaterdag 17 november

Goed en wel ons bed uit, staat de campingbeheerder voor de deur met een briefje van Bernhard ter Steege met een telefoonnummer. Dus bellen we na het ontbijt en meneer stapt daarna onmiddellijk in de auto om bij ons de koffie te proeven.

Dan stappen we in zijn auto om het huis van zoonlief te bewonderen en dat is me wat. Die heeft een huis van strobalen, dus muren van een halve meter dik. Voordeel is, dat je de kinderen niet hoort aan de anderre kant van de muur en verwarming heb je ook niet nodig. Kevin verdient zijn brood en dus ook dit stulpje met het snoeien, of liever maaien, van bovengenoemde heggen en die zijn dus soms wel vijftien meter hoog. Dat doe je natuurlijk niet met een laddertje, vandaar de goede klant van John Deere.

We rijden dan met Bernhard naar zijn huis voor de lunch en horen onderweg van alles over de streek. Dan blijkt, dat schoondochter met kinderen inmiddels bij hem thuis was, vandaar dat wij door hun lege huis rondliepen.

Op de terugweg maken we nog een rondje om Lake Rotorua en dat is mooi. Gezellige dag tot nu toe.

Henk had inmiddels al geprobeerd om een week verhaaltjes te mailen, maar de camping werkt niet mee. Er staan hier een paar apparaten uit het stenen tijdperk, die geen usb-tje slikken. Volgens de receptie kun je hier ook met je eigen apparaat iets doen, zonder snoertje, maar niet met onze machine, die past blijkbaar niet op de Nieuwzeelandse satelliet. We gaan morgen wel naar een echte computer.

Vanavond de maori-toestand. Maori spreek je uit als mauri, nooit meer vergeten.

We worden met de bus afgezet in een tent en mogen daar een glaasje wijn bestellen, maar na de eerste slok worden we alweer naar buiten gedirigeerd om te kijken hoe maori’s eten koken, dat heet hangi: er wordt een grote metalen deksel van de grond gelicht, daaronder liggen stomende jute zakken, die halen ze ook weg, daaronder liggen ijzeren roosters, ook die gaan er af, dan liggen daar weer onder grauwwitte lappen, die bij mij de associatie wekken van een veenlijk, zodat we wat giegelig worden. Maar als die lappen ook weg zijn, verschijnen er manden met gesmoorde aardappelen en kumura en kip en lamsvlees en het ruikt lekker. En onder die manden zitten grote hete stenen, waaronder weer een flink vuur heeft gezeten. Het duurt wat langer dan de magnetron, maar dan heb je ook wat.

Denk nou niet dat je dan aan tafel kan, welnee, we worden een andere kant opgestuurd en staan bij een bron met kristalhelder water, die een riviertje vormt. Daarlangs moeten we heel lang wachten, want aan de andere kant moeten ook nog een heleboel mensen staan en als we er eindelijk allemaal zijn, verschijnt er een kano om de hoek met een stuk of acht fraai getatoeeerde mannen, die zeer oorlogszuchtig langsvaren. Gelukkig komen ze nog een keer terug en herhalen de act nog eens, zodat we allemaal een foto kunnen maken. Dan meren ze af en verdwijnen.

Eten? Nee hoor, we gaan terug via een ander paadje en zitten dan in een andere zaal, waar we een zang- en dansvoorstelling krijgen. De chief begint in het maori, maar gelukkig stapt hij na een poosje over op engels, zodat we enig idee hebben waar het over gaat.

Na een uur mogen we dan eindelijk aan tafel en het eten is gelukkig nog warm en inderdaad erg lekker. Van deze gastvrouwen mogen we wel een tweede keer opscheppen en er is zelfs nog een toetje, dat duidelijk niet uit die veldoven komt.

En nu is het half elf en moesten we maar eens naar bed. Morgen weer een drukke dag.

Zondag 18 november

We slapen uit en bakken lekker een eitje bij het onrbijt. Dan de stad in, boodschappen doen, de supermarkt werkt hier ook op zondag. Dan moeten we een internetcafe zoeken en dat valt niet mee, behalve die supermarkt gebeurt hier niet veel. We gaan eerst maar koffie drinken en zien dan waarachtig verderop een internetter die open is en dat blijkt zelfs een hele sympathieke, hier ga je eerst aan het werk en betaal je achteraf, dus geen gezeur van minstens een uur huur betalen. Natuurlijk pakken wij het enige apparaat waar geen usb-stick in past, maar geen nood, je schuift gewoon naar de volgende.

Intussen wou ik eigelijk wel naar de kapper, maar dat is te veel gevraagd.

We vinden wel een muziekwinkel en dat is ook een openbaring. CD’s zijn hier een stuk goedkoper, heeft er iemand nog wensen? Wij hebben voor 17 euro een plaat van Kiri Te Kanawa en voor 10 euro een verzamelalbum van Glen Miller. Onze collectie groeit al aardig.

Om een uur verzamelen, we gaan met z’n allen naar een geothermische vallei. Dat is een duur woord voor geisers en warme bronnen en die vinden we daar ook. Er is een prachtig pad aangelegd en daar moeten we natuurlijk voor betalen, maar daarvoor krijgen we ook een folder in het Nederlands. Loop je daar door de natuur, staat er ergens een schoorsteen te roken en verderop een bron te borrelen met water van 70 graden. De geiser doet het niet meer, maar ergens bovenaan is een azuurblauw meer waar je ook maar niet in moet zwemmen en weer een eind verder is de grond geel en het water blauwgroen en daar lopen dan nog vogeltjes in te pikken. Heel vervreemdend en heel mooi.

De wandeling duurt een uur of twee, dezelfde weg terug gaat meestal omhoog, maar gelukkig rijdt er een pendelbus waar we dankbaar gebruik van maken.

Op de camping drinken we nog een glas met onze passagiers, die de tocht achterin onze camper hebben meegemaakt en dat wel erg vonden hobbelen. Maar het ging goed en we praten nog een poosje gezellig na.

Maandag 19 november

Gisteren weer veel te mooi weer, we staan nu op onder een wolkendek. Het valt uiteindelijk mee, we eindigen in een korte broek.

De route gaat naar Taupo, maar dat is een kippeneindje, we rijden maar een stukje om. Om een uur of elf zijn we aan koffie toe en doen een cafe aan, waar ze een uitstalkast vol lekkers hebben staan. Dat is wel erg verleidelijk, maar dan volgt de domper: de koffiemachine is kapot en ze komen niet verder dan instant als alternatief. Hebben wij weer. We nemen dus maar een kopje thee, helaas zijn de koeken ook niet zo lekker als ze er uit zien.

Een heel eind verder nemen we een afslag naar een plaats met een hele rare naam, omdat we op een leuk plekje willen eten. Leuke plekjes genoeg, de hele wereld is hier geel van de brem. We blijken op weg te zijn naar “Hidden Valley”, die niet meer zo verstopt is, er staan overal wegwijzers. Daar vinden we een hele kudde campers, allemaal lid van de ANWB en erger nog, de eerste camper heeft korting bedongen, we kunnen voor een paar dollar minder naar de overkant. Koopjesjagers als we zijn, doen we dat natuurlijk, dus we proppen een boterham naar binnen en trekken de wandelschoenen aan, al heb ik de mars van gisteren nog in de benen. Aan de overkant van het meer is weer zo’n bubbel- en geiserpad, ditkeer zien we in de verte echt een spuiter, maar daar komen we niet in de buurt, te gevaarlijk. Wel een heleboel andere gaten waar stoom uit komt of heet water, dat allerlei rare kleuren afzet, er onstaan zo hele terrassen. Aan het eind een modderpoel, die lekker staat te pruttelen, dat is echt leuk Dan weer met het bootje terug en we zetten de korting om in hele lekkere koffie.

Verder naar Taupo, maar eerst weer een afslag naar een waterval. Deze is de moeite waard, er spuit een rivier door een gat van vijftien meter breed, zodat er een enorme stroomversnelling ontstaat. Het ziet er fantastisch uit, maar levensgevaarlijk. Ergens vlak langs de rand huppelen een stel kinderen, eentje zelfs op rolschaatsen, daar kan ik even niet tegen.

Vlak voor we Taupo binnen rijden, komen we over een heuvel en ligt de stad onder ons, aan een meer met op de achtergrond een paar besneeuwde bergen, zo’n tachtig kilometer verderop. Of we ook mooi weer hebben.

Op de camping wil ik eerst even bijkomen, dan moet er een wasje gedaan en dan eten gekookt. En inmiddels heeft Henk aan de overkant de golfbaan ontdekt. Help! Mijn beentjes moeten rust!

Dinsdag 20 november

Even geen drukte, de benen willen niet veel meer, de heupen protesteren ook. We stoppen eerst maar eens het beddengoed in het sop, dan koffie en daarna een boterham en dan moeten we toch echt het dorp in om boodschappen te doen. De supermarkt heeft echt alles, maar dan willen we internetten en worden even van het kastje naar de muur gestuurd. Uiteindelijk vinden we dat, maar dan wil ik naar de kapper en begint de ommelandse reis opnieuw. De eerste salon heeft geen tijd, die stuurt me naar Andre, maar daar schijnen ze het ook te druk te hebben en de derde doet alleen mannen. Net als ik het opgegeven heb komen we langs een eenvrouwsbedrijfje dat bij de collega’s niet in beeld is en daar word ik stevig onderhanden genomen. Het schijnt wel op te vallen, ben ik tenminste niet voor niks geweest. Na de kapper rijden we nog maar even langs het meer, anders hebben we helemaal niks van Taupo gezien. De bergen zitten vandaag in de wolken.

Om vijf uur verzamelen voor een happy hour, we vieren de verjaardag van Riet en daarna gaat het geheel geruisloos over in een barbeknoei, waarvoor we alleen ons eigen vlees of vis hoeven mee te nemen., de rest is geweldig verzorgd door onze regelneven en -nichten.

Allemaal heel lekker en gezellig en we boffen enorm met het weer, voor de borrel zaten we binnen omdat het zo warm was en tijdens de bbq lekker buiten en nu is het donker en begint het te waaien. Deed het gisteren ook, maar of het dan gaat regenen is maar de vraag.

Woensdag 21 november

We schuiven weer een stukje naar het zuiden en rijden over een lage bergrug naar Napier. De eerste stop is een uitzichtpunt, waar de een na de ander heenrijdt met het idee: okay, we kijken even naar een dal in de bergen, maar o wonder, er valt hier een heuse waterval naar beneden.

Dan volgt er een hele poos niks, behalve dan de mooie natuur. De bermen staan vol met bloeiende brem of gaspeldoorn en als die op is, begint de lupine.
Soms komt er om de hoek ineens een prachtig vergezicht maar blijkbaar is er dan geen ruimte om een parkeerplaatsje te creeren, we moeten het maar onthouden. Vlak voor Napier kunnen we wel stoppen en staan dan aan een blauwe baai met in de verte de stad en de haven. Ook leuk.

Op de camping worden we verblijd met een plaatsje onder een enorme tulpenboom en dat vinden we helemaal niet erg, schaduw is zeer welkom.

Aan het eind van de middag toch nog even de stad in, morgen zijn we de hele dag op pad en overmorgen moeten we toch wat in huis hebben voor de visite.

Maar nu zitten we na het eten en de afwas heerlijk rustig buiten en dat is nog niet vaak voorgekomen, meestal is het te koud.

Donderdag 22 november

We moeten de wekker zetten, want om acht uur moeten we met de bus. Zitten we goed en wel aan het ontbijt, komen er twee bussen voorrijden, zo punctueel maak je het zelden mee.

We worden naar een parkeerplaats buiten de stad gereden en daar weer in andere bussen overgeladen. Dat zijn 4Wdrives en die heb je daar ook nodig, want we gaan Cape Kidnappers op en dat gaat echt steil omhoog en omlaag, bovendien houdt het asfalt op na de golfbaan. Die golfbaan is een hobby van een Amerikaanse rijke stinkerd, die dat stuk land heeft gekocht en daar een bijna prive baan heeft laten neerleggen, voor 400 dollar mag je een rondje doen, zelf je spullen meenemen, je raakt daar minstens tien ballen kwijt, tussen de teetrees of over de klif. Voor 1500 dollartjes mag je ook een paar nachtjes in zijn villa logeren, wel zelf brood meenemen. We willen niet weten wat daar een diner kost en gaan wel ergens anders een rondje spelen.

Na dit gekke verhaal worden we langs allerlei steile hellingen naar de kaappunt vervoerd onder het motto: als het eng wordt doe je je ogen maar dicht, doet de chauffeur ook. Maar dan worden we beloond met een groep van meer dan duizend Jan van Genten, die we bijna kunnen aanraken en ze blijven rustig doen waar ze mee bezig zijn. Tot mijn stomme verbazing stinkt het er niet eens.

De chauffeurs hebben zelfs koffie meegebracht en daarna gaan we nog naar een andere kolonie, ergens langs een eng hellinkje en daar stinkt het wel, ik blijf wel uit de buurt.

Tegen enen worden we losgelaten in North Havelock om een broodje te kopen en daarna heeft de chauffeuse een verrassing, we mogen kijken in het oude landhuis van een relatie: ik wil meteen ruilen, wat een uitzicht. Maar bij nader inzicht toch maar niet, het is wel erg bewerkelijk en ook wel ver van Nederland. Nou wil de eigenaar ook niet, hij is al de zesde generatie en heel trots op zijn familiebezit. Het is het enige huis van voor de aardbeving van de architect, die na die klap Napier weer heeft ogebouwd. (is dat een logische zin?)

Dan verder door de omgeving en we komen met die eerste bus helemaal boven op een heuvel met een prachtig uitzicht, maar daar houdt de bus er mee op en Fred kan niets doen, want beide bussen zitten zonder gereedschap. Er is iets met een V-snaar, maar natuurlijk draagt niemand een panty.

Goed, bijna alle deelnemers passen in die ene bus en de rest gaat rustig zitten wachten op vervangend vervoer, tenslotte gaan we via een omweg naar een wijngoed, dat kan je ook sneller en dat gebeurt dan ook. Na een half uur komt er een andere bus en wij komen op The Mission aan als de rest net klaar is met proeven, die halen we zo weer in.

Dan verbazen we ons over de chique in deze omgeving, we waren al bijna vergeten dat het zo ook kan. Maar goed, wij mogen in onze kampeerkloffie ook aan een fraai gedekte tafel. Heel apart, zwart linnen laken en verder alles wit. We eten lekker en heel gezellig en tegen achten zijn we weer thuis en nu zit ik buiten met mijn laptop met nog een kopje koffie, bij te komen van alle gebeurtenissen.


Archieven

This page is powered by Blogger. Isn't yours?

Aanmelden bij Posts [Atom]