Henk en Aagje

Henk en Aagje op reis down under.

zondag 16 december 2007

 

Zondag 9 december

Gisteravond het laatste bericht weggestuurd en later bedachten we, dat dat eigenlijk heel leuk is, ze krijgen in Nederland op zaterdagochtend het verslag van onze bezigheden op die dag. Helaas wilden de foto’s dit keer niet mee, volgende keer beter.

Vanmorgen wakker geworden van de buren, die startten om kwart voor acht de motor, het wordt weer steeds vroeger. We laten ons niet van de wijs brengen, gewoon rustig ontbijten en opruimen, zijn we nog voor negen uur op pad.

Eerst boodschappen doen, dan een heel stuk dezelfde weg terug, maar dat is vanaf de andere kant ook mooi. Ergens halverwege groeit een heleboel Red Tussock, hoe het in het nederlands heet weet ik niet, maar het zijn bruinrode pollen gras en de schapen eten er hardnekkig omheen. Ziet er wonderlijk uit als er een hele helling mee bedekt is, maar het doet het vast goed in een border.

Na 120 kilometer Cafe The Moth en dat is een cafe bij de enige reparatiewerkplaats van de Tiger Moth. Daar zijn er blijkbaar nog aardig wat van en hier zitten dus de echte liefhebbers. De heren hier zien kans om ze in de lucht te houden en daar zijn we getuige van, een oma van 68 krijgt een vlucht cadeau van de kinderen, een hele happening. In het museum in aanbouw staan er nog een paar, vooral die ene op fietswielen is prachtig.

Verder weinig schokkends onderweg, al rijden we nog wel de Presidential Highway, die loopt tussen Gore en Clinton. In Clinton rijden we langs de golfbaan, maar het is ons te warm, al zou het wel iets hebben om ”op Clinton” te spelen.

We zijn in Dunedin aangeland en gaan morgen uitgebreid stad en ommelanden bekijken, dat wordt een dagtaak.

Gijs ontdekte boven de camping een golfbaan, we zijn dus onmiddellijk na het diner naar boven getogen en hebben ons met ons vijven op de baan gestort. Valt nog niet mee, slaan met een verzaagde driver tegen een pingpongbal en de hole ligt twaalf meter verder. Dolle pret dus, we vinden dat de ANWB hier volgend jaar maar kampioenschappen moet uitschrijven.

Nou moeten we nog wel even afwassen.


Maandag 10 december

Om half zeven gaat de wekker, om half acht staat de bus voor.

We worden in Dunedin rondgereden door een stevige chauffeur, die heel veel vertelt over zijn stad, maar het meeste blijft voor ons geheim, de man ratelt Nieuwzeelands met een Schots accent. Wat we wel kunnen vaststellen, is dat vrijwel alle straten behoorlijk steil zijn. We drinken koffie op het Octagon, dat is in het centrum, daarna maken we nog een rondje en vervolgens worden we via de High Road de Peninsula over gereden, wat prachtige uitzichten oplevert, aan de ene kant de stad en de haven, aan de andere kant de Stille Oceaan.

Ergens aan het eind van het schiereiland worden we uitgeladen, we gaan pinguins bekijken. De schapenboer hier heeft een hele kolonie geeloogpinguins op zijn land en die zijn tamelijk bijzonder. Daarom worden ze hier lekker in de watten gelegd, er zijn nestkasten voor ze neergezet en een heleboel loopgraven gemaakt, zodat wij ze stiekum kunnen bekijken. Heel leuk en een heel gedoe, we sjouwen in ganzenmars door die tunneltjes om in het nest van Doug en Donna te kijken, de trotse ouders van een baby van drie weken. Van bovenaf zien we een paar pinguins uit zee komen, die gaan hun wederhelften aflossen. Roerend.

Dan de bus weer in, via de Low Road terug naar de stad. Onderweg gaan we lunchen en dat is vandaag een sjieke bedoening, een warme maaltijd met een glaasje wijn en ijs toe.

Dan kunnen we er weer tegen, helaas geen tijd meer voor de albatrossen, maar wel voor de trein. Die blijkt een heel eind rijden en dan wordt het erg rustig in de bus.

De trein is een diesel, genaamd de Taieri Gorge Railway en we stappen op in Pukerangi, wat bestaat uit een huis, een stationnetje en twee droogtoiletten, maar goed dat we even eerder een sanitaire stop gemaakt hadden.

In de trein belanden we in een coupe met pluchen stoelen en de volgende coupe is de restauratiewagen, we komen niks tekort, behalve ogen, want we rijden door een prachtig landschap. Een rivierdal vol brem en struiken, afgewisseld met tunnels een bruggen.

Na anderhalf uur hebben we 45 kilometer afgelegd en rijden we het station van Dunedin binnen en ook dat is een reis waard. Een victoriaans gebouw in uitstekende staat en dat is geen wonder, er vertrekken en komen per dag twee treinen, jawel, die van ons.

De buschauffeur staat ons weer op te wachten, dit keer met een dubbeldekker, die van vanmorgen was ook wel erg moeizaam.

Om zeven uur thuis, gelukkig is er een take-away om de hoek, nu hebben we voor twee dagen eten.


Dinsdag 11 december

Vandaag alweer verder, maar we willen eerst nog wel wat van de stad zien, dus parkeren we de camper bij het station en gaan dat eerst uitgebreid bekijken. De vloer in de hal bestaat uit mozaiektegeltjes en is nog steeds mooi, je gelooft je ogen niet.

We steken over naar het gerechtsgebouw, dat wordt nog steeds gebruikt en heeft ook binnen nog mooie plafonds en deuren. Voor zover we het gemeentehuis kunnen bekijken, is dat ook een plezier om in te werken en dan gaan we de kathedraal in, die is vandaag open. Daar staan we wel even raar te kijken, het schip en de zijbeuken zijn in een stijl, maar het koor is zo te zien splinternieuw, van ordinaire beton met wel die zandsteen ertussen, maar dat geeft het effect van gipsplaten, heel raar.

We vragen een gids om uitleg en dan krijgen we te horen, dat er geen aardbeving was of een vreselijke brand, welnee, de gemeente vond het oude koor wat klein en donker, dus hebben ze het afgebroken en voor veel geld dit geval er voor in de plaats gezet. We hebben de indruk, dat iedereen er spijt van heeft, maar ze moeten het voortaan doen met een foto. De architect is inmiddels overleden, van schaamte waarschijnlijk.

We gaan verder, het regent vandaag, vinden ze hier vast niet erg.

De weg voert voor een groot deel langs de kust en we kijken uit over een hele lege zee. In Moeraki worden we van de weg af gestuurd om de Boulders te bekijken, een stel hele grote stenen bollen, waar de Maori’s allerlei verhalen om heen bedacht hebben, maar volgens ons is het van vulkanische oorsprong. Een paar zijn er uit elkaar gevallen, die vinden we veel leuker dan de hele.

Dan belanden we in Oamaru, ooit een welvarende handelsstad met prachtige pakhuizen, die er nog steeds staan, want ze werden degelijk gebouwd van zandsteen. Nu proberen ze ze allemaal op te knappen om toeristen te trekken en dat lukt aardig.

Om vijf uur happy hour, het is net even droog en daarna gauw eten, we moeten nog weer op pad. Maar intussen ontdekken we een zachte achterband en dat vraagt eerst alle aandacht, niet alleen van Henk en Fred, maar van de halve camping.

De andere attractie zijn blauwe pinguins en daar gaan we vanavond naar toe. Je bereidt je voor op een paar uur in de kou en de regen, maar dan staat er een bus voor met een Nederlandse chauffeur, die ons naar de kolonie brengt. Daar worden we geposteerd op een overdekte (!) tribune en mogen wachten, intussen uitgebreid voorgelicht door een juffrouw met een microfoon, die niet ophoudt te melden, dat we niet mogen fotograferen en heel stil moeten zijn. Helaas is ze daar zelf niet toe in staat.

Maar er gebeurt intussen wel wat. Van lieverlee komen er steeds meer pinguins uit de golven tevoorschijn, die dan moeizaam de rotsen opklimmen en intussen van alles naar elkaar roepen. Het is een koddige vertoning en we blijven kijken, tot het te donker wordt om ze te zien aankomen. Dan horen we ze nog wel alle honderdvijftig en op de terugweg in de bus zien we er ook nog een paar. Het bord “overstekende pinguins” is hier zeer op zijn plaats.


Woensdag 12 december

Weer op pad, we hebben het druk. Bovendien heeft Henk last van zijn rug en ik van mijn schouder, de familie Kneus is hard aan vakantie toe.

We rijden vandaag het binnenland weer in, maar eerst moet er een band geplakt, je kan nooit weten.

Er staat onderweg van alles op het programma. Eerst vinden we langs de weg een paar maori-tekeningen in de rotsen, de rotsen zelf zijn trouwens ook mooi, door wind en zand vreemd gevormde mergel.

Daarna gaan we kijken bij een waterkrachtcentrale, maar eigenlijk weten we wel hoe dat werkt. Vervolgens rijden we over de stuwdam van het volgende meer en daarna nog eens, er blijken er hier zeven achter elkaar te liggen, hadden de Chinezen misschien ook beter kunnen doen.

Dan worden we de weg afgestuurd voor de Clay Cliffs. Daarvoor moeten we eerst een heel eind over een onverharde weg met overal wilde rozen en hele velden lupines tussen de schapen, maar dan doemen er ineens een soort zandkastelen op, het ziet er nog het meest uit alsof een reus met natte klei heeft zitten spelen en daar torentjes van heeft gebouwd. Aan het eind van het pad kunnen we tussen die kliffen door en staan we in een kathedraal van zandsteen, met een tapijtje van lupine. Je verwacht een machtig orgel te horen, maar dat blijft uit.

We hobbelen dezelfde weg weer terug, weer twee hekken open en dicht en offeren graag vijf dollar voor het onderhoud, een koopje voor zoveel moois.

Het laatste stuwmeer is Lake Tekapo en dat is ook heel bijzonder, want door een speling van de natuur zit hier steenstof in het water, dat een vreemde kleur oplevert. Je staat voor een enorm bad met blauw badzout, zoiets.

Het ziet er onwaarschijnlijk uit en straks gelooft niemand dat de foto’s goed gelukt zijn.

Nu staan we aan de andere kant van het meer, daar valt die kleur wat minder op, maar dat kan morgen weer anders zijn.

Henk moet vandaag alweer de ruiten wassen, anders zitten we door matglas naar dat meer te kijken.


Donderdag 13 december

Gisteravond werd het droog en brak de zon nog even door, net op tijd om de bergen aan de overkant in het licht te zetten, heel mooi.

Vanmorgen regen en dat is de hele dag zo gebleven, de mensen hier zijn er blij mee, maar ons gezichtsveld wordt wel beperkt.

We rijden langs wegen met bermen vol lupine, maar de “scenic route” doet zijn naam niet echt eer aan, we vermoeden dat er prachtige besneeuwde bergtoppen achter de wolken zitten waar wij vlak onderdoor rijden.

Ach, onderweg vinden we wel weer een cafe met hele lekkere koffie en scones en we eten een boterham met uitzicht op een rivier.

De camping in Christchurch is makkelijk te vinden en die is mooi, zelden zo’n sjiek toiletgebouw gezien.

We wandelen nog even naar de dichtstbijzijnde drogist, want morgen gaan we walvissen kijken en dan schijn je vreselijk zeeziek te kunnen worden, nou maar hopen dat die pillen werken.

De drogist zit in een giga winkelcentrum. De ene supermarkt is 24 uur per dag open, de andere van 7 tot negen en dan zijn er nog ik weet niet hoeveel andere winkels en eetgelegenheden, we hoeven eigenlijk Christchurch niet meer in. Op een terrasje midden in die hal een kop koffie genoten, leuk tijdverdrijf met dit weer.

Vanavond geprobeerd te wachten met de afwas tot het droog wordt, maar dat is niet gelukt.


Vrijdag 14 december

Om negen uur staat er een luxe bus bij de poort, we gaan op walvisjacht.

Daarvoor moeten we eerst wel 160 kilometer rijden naar Kaikoura en dat gaat vlotjes, behalve dan, dat Frans de speciaal gekochte zak snoep in de camper heeft laten liggen. Maar we staan om half twaalf op het plein voor de koffie. Daar nemen we ook maar een pilletje en dan zijn we er helemaal klaar voor.

We krijgen van Frans allemaal een op naam gesteld kaartje en mogen inchecken. Had je gedacht, de boot heeft vertraging. Gelukkig zien we in de verte een paar dolfijnen voorbij zwemmen, hebben we die alvast gehad.

Tegen enen verschijnt er een bus, waar we allemaal in moeten stappen om naar de haven te rijden, dezelfde weg terug die we gekomen zijn.

Dan mogen we aan boord en krijgen daar eerst een veiligheids-instructie, vervolgd door advies hoe je zeeziekte kan voorkomen en met als laatste goede raad om vooral kotszakken te gebruiken als je wat kwijt wil, er staat een dame met plastic handschoenen klaar om ze op te ruimen.

Dan volg een snelle rit over een kalme zee, met een “swell” van een meter, te vertalen in aardige golven, maar de gemberpillen doen hun werk.

Walvissen zoeken gaat hier met kijken en luisteren en vooral met de berichten van anderen. Als Rua drie kwartier geleden is ondergedoken, komt hij binnen tien minuten weer boven op ongeveer dezelfde plek en kijk je dus uit naar zijn fonteinen. We zien dus binnen een uur twee potvissen en vinden ze maar tegenvallen, terwijl je weet dat die dieren kolossaal zijn. Tussen die golven zie je een stukje grijze rug en als ze echt goed onderduiken, laten ze hun staart zien.

Evengoed, we varen op open zee en zien walvissen en dolfijnen en verschillende soorten albatrossen, een hele ervaring.

Op de terugweg rijden we langs een heel stel zeeleeuwen, die onderaan de weg zomaar op de rotsen liggen . Het zijn er veel meer dan in die kolonie aan de westkust en hier is niet eens een souvenirwinkel bij. Het is maar waar je je prioriteiten legt.

We worden netjes afgeleverd bij het restaurant, waar de mensen zonder zeebenen zich bij ons voegen en we ons vol overgave op een enorm buffet storten. Sequoia 88 heeft meer keus in schotels dan wij aankunnen en we kunnen er morgen niet weer naar toe om de andere helft te proberen.

En Lya vist de zak met snoep uit de rugzak van Frans

Daarna lopend naar huis, wel goed na een hele dag zitten en (iets) te veel eten.




Reacties: Een reactie posten

Aanmelden bij Reacties posten [Atom]





<< Homepage

Archieven

This page is powered by Blogger. Isn't yours?

Aanmelden bij Posts [Atom]