Henk en Aagje

Henk en Aagje op reis down under.

donderdag 29 november 2007

 

Vrijdag 23 november

Onze verjaardag en dat wordt gevierd. Niet alleen de mijne, Henk trakteert ook, want hij brengt zijn verjaardag in het vliegtuig door.

Henk dacht: er wordt vast gesmst uit Nederland, dus ik laat de telefoon aanstaan. Dat hebben we geweten, ‘s morgens om 5 uur begint dat ding te loeien vanwege een hele aardige felicitatie van Sannetje. Toen hebben we hem toch maar uitgezet, konden we nog een paar uur slapen.

Rustig ontbijten, maar daarna krijgen we het toch even druk, want de hele club komt op de koffie. Ze brengen wel hun eigen koffie mee, maar wij hebben ze taart beloofd en daar moet nog even wat aan gedaan worden. Ditkeer geen appeltaart, dat kan niet zonder oven, maar pavlova met aardbeien en slagroom is een aardig alternatief.

Ik wordt feestelijk toegezongen, zoen een slag in de rondte, krijg waarachtig een feestmuts van krantenpapier, allemaal heel leuk, ik heb nog nooit op mijn verjaardag 30 mensen op een zonnig terras gehad. De leiding verblijdt mij met een nieuwzeelandse ovenhandschoen en Henk met een nieuwzeelandse kalender.

Na de koffie verdwijnt ieder een andere kant op, ‘s middags in Napier komen we ze bijna allemaal weer tegen.

Napier is in 1931 van de kaart geveegd door een aardbeving en daarna in twee jaar weer herbouwd, allemaal in art decostijl en dat is leuk, al is er hier en daar een gevel verpest door een neringdoende. We bekijken het allemaal op ons gemak, zien af en toe kans om ook nog een binnenkant te bewonderen en gaan dan op een terrasje zitten, mensen kijken. Er is ook een possum-museumpje, maar dat is te goed verstopt, we zijn er drie keer straal voorbij gelopen. We blijken een paar opgezette beesten gemist te hebben, niet zo erg dus.

Dan moeten er boodschappen gedaan worden en doen we ons best om drie dagen vooruit te denken, nu maar hopen dat het gelukt is.

Om een uur of vier zitten we weer op de camping, lekker met een boek en een glaasje en we besluiten ook maar op de camping te eten, nog een keer met die camper de stad in is ook zo wat.

En op deze camping kunnen ze lekker koken, dat is zeker.

Maar de koffie drinken we toch maar liever thuis, en dan komen er zo af en toe smsjes en mailtjes uit Nederland binnen, ze zijn ons gelukkig nog niet vergeten.


Zaterdag 24 november

Reisdag, we moeten even 300 kilometer naar Wellington. Valt wel mee, op zaterdag is het nog minder druk op de weg dan op andere dagen, we kunnen dus lekker opschieten.

Tegen elven zien we eindelijk een bord met een kopje er op en schieten dus een zijweg in. Die leidt naar Norsewood en dat blijkt een dorp te zijn, wat in 1873 door Noren is gesticht. Ze hebben er een openluchtmuseum aan gewijd en de koffietent verkoopt een boek in het Noors uit die tijd, maar bij navraag is er in het hele dorp nog een ouwe baas die Noors spreekt en een die net is overgevlogen. Dat boek wordt dus een winkeldochter.

De school heet Norske Skogen Skole, wat dus niemand meer kan uitspreken, maar ze leren er nog wel Noorse volksdansen en hebben een heleboel klederdrachten.

Dan ontdek ik, dat ze me voor een Noorse aanzien, ze willen me alsmaar naar die ouwe baas hebben. En als ik opbiecht dat ik uit Nederland kom, moet ik onmiddellijk naar de kruidenier aan de overkant om Henk en Ella goeiendag te zeggen. Dat doen we dan maar, zij vinden het gelukkig ook wel grappig en we kopen er een onsje katjesdrop en Bussinks koek, dat hebben ze ook in huis.

Een eind verder is Mount Bruce Wildlife Centre en dat blijkt een soort reservaat waar ze bijna uitgestorven vogels weer terug in de natuur brengen en er een paar laten zien. Valt niet mee, die beesten hebben schutkleuren en de kooien zijn erg royaal. Maar na enig zoeken vinden we er toch een paar en hebben nu echt een kiwi gezien.

Dan kachelen we verder naar het zuiden en moeten nog even over een steil bergje, veel bochten dus. Vindt Henk wel leuk, maar vandaag wat minder, want uitgerekend dat stuk weg moeten we delen met een paar honderd suicidale motorrijders en dat geeft wat stress. We hebben het overleefd, de motorfanaten merkwaardig genoeg ook. Nu staan we alweer op een Top 10 camping, maar deze valt voor mij meer in de categorie top 7, we staan nogal dicht op elkaar, de bungalowbewoners rossen langs ons keukenraam en we moeten in huis afwassen. Ach, het is maar voor twee nachtjes.


Zondag 25 november

Wellington in en voor we op weg zijn komt er een telefoontje: de parkeerplaats voor het museum is bezet door een markt. Okay, gaan we eerst naar de botanische tuin. Daar kun je heen met een kabelbaantje, lijkt ons heel handig, maar we kunnen nergens het begin vinden en belanden na veel omzwervingen aan de andere kant van de tuin. Dan blijkt daar ook nog de informatie gesloten, die mensen werken niet op zondag, we zwerven dus wat rond zonder plattegrondje tot we de kabeltrein gevonden hebben en bedenken dan , dat we met dat ding maar op en neer naar de stad gaan, zien we als we terug zijn wel of we nog zin hebben in de tuin.

Het treintje zoeft ons moeiteloos naar beneden en we belanden op de kade, zien de ferry moeizaam door de baai slingeren en gaan na de koffie het Wellington-museum in. Dat is leuk, we zien een heleboel over stad en omgeving, ook een heleboel over scheepsrampen in Cook Strait, leuk als je daar morgen overheen moet.

Dan gaan we deftig lunchen , weer naar boven, waar we wel de rozentuin zoeken maar niet vinden. We geven het op en gaan op weg naar het Te Papa Museum, het nationale museum van Nieuw Zeeland. Dat is heel mooi, maar ook heel groot, we verdwalen er een beetje.

Om vijf uur hebben we genoeg cultuur gesnoven, we gaan lekker op de camping uitblazen. Om acht uur happy hour, we heffen het glas op de helft van de tour. Dan krijgen we te horen, dat we echt om kwart over zes moeten gaan rijden om de boot te halen.

Op tijd naar bed dus, op de eerste avond dat we echt lekker buiten kunnen zitten. We hebben het zwaar.


Maandag 26 november

Er is zo vaak gezegd dat we op tijd weg moeten, je weet her hier niet met het verkeer, dat de eerste al om 6 uur de motor start en de hele kudde om kwart voor zeven op de kade staat, want om half zeven doen ze niet aan files in Wellington, je moet het maar net weten.

Dan gaan we daar maar koffie zetten, tot we op de boot mogen, die vervolgens een half uur te laat vertrekt.

Maar de overtocht is mooi, op een kalme zee met een stralende zon, al is het te koud om aan dek te zitten.

Zuider Eiland presenteert zich met een soort fjorden, waar we door moeten om Picton te bereiken.

Ontschepen gaat soepel en dan rijdt er dus een optocht langs diezelfde fjorden, maar al gauw last de een na de ander een stop in, zodat het voor de omstanders al wat minder massaal overkomt.

Volgens het boek rijden we een prachtige route, maar de praktijk leert, dat Henk heel veel aan het stuur moet draaien en ik moet voor hem langs hangen om van dat mooie uitzicht te genieten, wat ook al niet meevalt als je van de ene kant naar de andere rolt. Maar wat we er van zien, is prachtig.

In Nelson worden we opgewacht door Addo Mulders, die een Nederlandse en Australische vlag heeft gehesen bij het standbeeld van Abel Tasman, mede door Addo daar opgericht. Daar is hij erg trots op en wil er graag over vertellen. In ieder geval is hij sneller dan de Groningers, die zijn nog niet verder dan een steen in het geboortehuis.

Het laatste stuk slingeren we weer gezellig langs de Tasman Baai en dan belanden we in Kaiteriteri op een camping met een strand aan de overkant.

Voor we allemaal staan, gaat er een hoop tijd voorbij, want als je denkt dat je een goed plekje hebt, blijk je op een straatje te staan, je moet het ook maar net zien. Maar uiteindelijk lukt het en dan zitten we heel gezellig aan de wijn in de zon.


Dinsdag 27 november

We kunnen kiezen tussen wandelen in Tasman National park of aan het strand zitten, met kans op zandvliegen, wij gaan dus een golfbaan zoeken.

Dat valt nog niet eens mee, we vinden wel een bordje maar dat stuurt ons de verkeerde kant op, maar na twee keer vragen en flink omrijden komen we toch bij de Mokueta Golf Links en daar mogen we spelen. We huren clubs en een karretje en gaan honderd dollar armer de baan op, waar we ons prima vermaken. Aan de ene kant klotst de prachtig blauwe Tasman Bay, aan de andere kant piept een besneeuwde bergtop tussen de bomen door en wij hebben gezelschap van een heleboel vogeltjes. Het is de mooiste baan in de buurt, zeggen ze en dat zijn we het van harte mee eens, al is het dan ook de enige.

Tegen vieren gaan we op zoek naar een bank, dan gaat Henk naar de kapper, we doen een paar boodschappen en maken op de camping de camper reisklaar, zodat we morgen niet met vuil of schoon water in de weer hoeven.

Tegen half zeven gaan we met zijn allen naast de camping eten en dat is verrassend lekker, je verwacht in zo’n uithoek echt geen culinaire hoogstandjes, The Beached Whale heeft een uitstekende kok.


Woensdag 28 november

Er schijnt ergens een waarschuwing te zijn geweest voor een overstroming of zo, want iedereen gaat er vandaag heel vroeg vandoor, wij zijn om half tien de laatsten.

We rijden door een prachtig rivierdal, af en toe piepen die besneeuwde toppen weer tussen de bomen door en nog steeds staat overal brem te bloeien, soms zijn hele hellingen geel.

Na de lunch rijden we door weer een nationaal park, dit keer langs de Buller, een rivier die steeds breder wordt, als de rotswanden het tenminste toelaten. Ergens in zo’n kloof hebben ze een hangbrug gemaakt, waar je tegen betaling overheen kunt, maar dat wil natuurlijk iedereen, want je kunt aan de overkant leuk wandelen, heel snel over de rivier varen, ook nog goud zoeken en zelfs heel snel weer terug over die kloof langs een takeltje.

Ik hoef niet, ik blijf wel wachten en daar krijg ik erg spijt van, want ik word lekgestoken door zandvliegen.

Die krengen prikken of bijten en geven dan fikse jeuk en als je krabt wordt het nog erger, zit je zo onder de littekens. Probleem is, dat je ze pas opmerkt als het te laat is, ik heb er minstens tien doodgemept, maar nog meer gemist. De creme om ze van het lijf te houden ligt in de auto, maar Henk staat aan de overkant met de sleutels in zijn zak en vindt het daar heel gezellig, ik raak dus behoorlijk over de rooie.

Dan krijg ik gezelschap van Greet, die ook niet op die brug wil en wel iets tegen zandvliegen op haar vel heeft; ze wil me wel helpen, maar helaas, het spul ligt in de auto en haar Jan staat ook al halverwege die hangbrug. We zullen voortaan beter op moeten letten.

Na de hangbrug gaan we eerst maar ergens langs de rivier zitten met een kopje soep om bij te komen, als je je insmeert kan dat best. Lang houden we het niet vol, het is knap heet in de zon, maar het is een prachtige rivier.

Een eind verderop wordt hij wel breder, maar de weg niet. Een stukje is net breed genoeg voor een auto, ze hebben echt een halve tunnel uit de rotsen gehakt. Na alle smalle bruggetjes is dit toch weer een stapje spannender.

Er wordt ons aangeraden om eerst de zeeleeuwenkolonie te bezoeken, hebben we dat maar weer gehad. Er is voor die toestand een prachtige parkeerplaats aangelegd en een mooi wandelpad om ze van boven te bekijken, maar het is hard zoeken tussen de rotsen om iets te vinden wat beweegt, we krijgen de indruk dat die beesten vanwege alle visite op zoek zijn gegaan naar een rustiger plekje, het woord kolonie is hier wat overdreven

Op de camping staan we weer gezellig op een kluitje, we kunne net lang genoeg zitten voor een borrel, moeten we alweer in de benen, we gaan weer uit eten, ditkeer in de Beached Bar, er spoelt wat aan in dit land.

Vandaag geen culinaire hoogstandjes, we kunnen kiezen uit lamb of porc, maar we krijgen ham of porc op ons bord, daar wil ik van af wezen. Het smaakt best en en vult de maag, daarna is het toetje wel weer echt lekker, warme appeltaart met ijs. Dit alles geserveerd door het dochtertje van de baas, die we zo schattig vinden, dat we tegen alle regels in een fooi geven. Ze kleurt er van.

Dan wandelen we terug langs het strand en staan om negen uur weer op de camping. Het is dan nog licht, nog even en we hebben middernachtzon.


Reacties:
he hallo there down under....

Een beetje laat, maar Aagje van harte gefeliciteerd met je verjaardag!
Ik ( en vele anderen) lees graag jullie zo humorvol en beeldend geschreven avonturen.Geniet nog maar een paar weekjes ervan, hier is een druilerige regen.
Groetjes, mede namens de volleyballers Ine.
 
Een reactie posten

Aanmelden bij Reacties posten [Atom]





<< Homepage

Archieven

This page is powered by Blogger. Isn't yours?

Aanmelden bij Posts [Atom]