Henk en Aagje

Henk en Aagje op reis down under.

dinsdag 4 december 2007

 

Donderdag 29 november

In Westport dreigt ook een overstroming, de helft van de club is al onderweg als we gaan ontbijten en wij maar denken dat we vakantie hebben.

We rijden door een prachtig dal vol kiwikwekerijen en ook een heleboel hop, ziet er leuk uit.

Halverwege de route is er een uitzichtpunt voor de Pancake Rocks en Blowholes, vrij vertaald: zandsteen dat door wind en zee wordt uitgeslepen, zodat het er uit ziet als een stapel pannekoeken en daarna gaat de zee nog even door en ondergraaft die stapel en dan krijg je overal gaten en tunneltjes waar de golven door heen spuiten.

Een leuke wandeling en de golven beuken er lekker doorheen vandaag.

We blijven min of meer langs de oceaan rijden, de ene keer slingerend langs de bergen, de andere keer door een vlak land, waar dan landbouw wordt bedreven.

Aan al die smalle bruggen voegen we vandaag een nieuwe versie toe: rails. Gelukkig hoeft er geen trein langs als wij er over willen, het is zo al lastig genoeg, je glibbert heel raar over dat ijzer.

Op een gegeven moment gaan we de bergen weer in en hier wordt goud gevonden. Het meeste is al uit de grond gehaald, maar ergens is nog een kreekje met wat goudstof en daar hebben ze een heel leuk openluchtmuseum naast gezet, kunnen we nog kijken hoe dat toen ging. Je kunt ook nog zelf met een pan in de weer en dan krijg je dat goud mee in een buisje, maar we hebben onze twijfels. Dat zand staat klaar in grote bakken en ze zeggen dat het uit die kreek komt, maar hoe controleer je dat? Ik word verblijd met een paar korreltjes, terwijl ik niet eens betaald heb voor die happening.

Dan weer verder en terwijl we richting gletscher rijden, zien we daar niks van. We stonden vanmorgen op met bewolking, onderweg ging de zon schijnen, maar nu rijden we met regen de camping op. Wel passend, we staan op Rain Forest Parc tussen de mossen en allerlei varens en bomen.

De plaats heet Franz Josef, naar de Oostenrijkse keizer, hoe verzin je het.

Vanavond weer een paar verhaaltjes naar huis en dat lukt zomaar vanaf de camping.

We krijgen via email de vraag wat we met de kerst doen met de achterliggende gedachte, dat we daar helemaal niet mee bezig zijn. Had je gedacht, de kerstsfeer heeft hier al genadeloos toegeslagen. In iedere supermarkt staan speciale uitstallingen met kerst-eten, in elke winkel hangen slingers, de banken maken reclame met speciale leningen voor de feestdagen en vanmiddag zag ik een levensgrote kerstman in een voortuin liggen.

Maar wij hebben gisteren lootjes getrokken voor sinterklaas, dat moet eerst.

Vrijdag 30 november

We staan op met een stralend blauwe lucht, dus wordt er gevlogen. Wij gaan dat ook doen. Om half elf verzamelen bij de vlag en dan gaan er zes dapperen met aanhang op pad naar het Glacier Flight Centre, waar we eerst mogen betalen, dan gewogen worden (en dat valt tegen) en dan instructies krijgen. Ik val meteen een kilo af, want mijn hoed moet thuisblijven en de fototas ook.

Dan gaan we in ganzenmars naar het helicopterveld, waar we vier van die dingen op de foto zetten voordat die van ons landt en dan mogen we eindelijk aan boord. Ik klaag nooit meer over een vliegtuig, in dit ding zit je pas echt klem, maar het duurt ook niet zo lang.

We maken een indrukwekkende vlucht over de Franz Josfgletscher, buigen dan om over de Fox Gletscher en dan zet de piloot daar het toestel neer, zodat we even op het dak van de wereld staan, althans, dat gevoel hebben we.

Adembenemend, in de volle zon onder een strakblauwe hemel in de sneeuw te staan met in de verte de Tasmanzee. Het lijkt allemaal onder handbereik en dan zie je verderop een piepklein helicoptertje ook op die sneeuwvlakte staan, alle verhoudingen zijn zoek. Zijn ze toch al, we staan op een laag ijs van meer dan 200 meter, niet voor te stellen.

Na de herstart draaien we nog een rondje over de gletscher en dan vliegen we over een ander dal weer terug naar de basis en zien het pad, dat die gletscher vroeger gemaakt heeft naar de zee, waar hij ooit uitmondde.

Dit was een geweldige ervaring.

Daarna stappen we weer over op alledaagse zaken. We doen een paar boodschappen, gaan bij een automaat eventjes de foto’s op een cd zetten (niet alledaags voor ons) en een boterhammetje eten.

De middag brengen we door met een goed boek voor de een en de computer voor de ander, we geven de buren even zicht op wat er op hun ceedeetje staat en gaan daarna gezellig aan de borrel, ons intussen afvragend wat er gebeurt als de stroomstoring nog langer duurt. Die begon om een uur of een, maar is gelukkig om een uur of zeven over.

Gisteravond was het hier wel erg donker.

We eten vanavond pannenkoeken, niet zo’n succes. Het beslag komt uit zo’n shaker en Nieuwzeelanders zijn wel erge zoetekauwen, zelfs in pannenkoekenbeslag zit suiker en dat smaakt heel raar, zeker in een spekpannenkoek.


Zaterdag 1 december

Bij het tankstation wassen we ditkeer alle ramen, we hebben bijna matglas. Maar direct daarna bedenken we, dat we het eind van de gletscher ook wel even willen vereeuwigen en dat is alleen bereikbaar over een grindweg, alle werk voor niks.

We rijden door de bergen en hebben voortdurend besneeuwde toppen in zicht, soms met een wolkje ervoor, maar verder is de lucht blauw.

Bij Haast moeten we over de zoveelste ”one lane bridge” en die is zo lang, dat ze er twee passeerplaatsen ingebouwd hebben. Dat vind ik zo leuk, dat ik er een foto van wil maken en dus rijden we nog een keertje heen en weer, want je kan niet overal stoppen. Blijkt even later weer, want dan is de rivier de Haast veranderd in een kolkende massa en moeten we een eind teruglopen.

Een eind verder is een waterval en die is best mooi. Dat vinden twee jongens ook, die elkaar op de foto willen zetten, op een steen met de val op de achtergrond. Of die foto gelukt is betwijfelen we, want ze kunnen geen van beiden stilstaan omdat ze hevig belaagd worden door de zandvliegen, maar misschien zit er een hele snelle film in de camera.

Het laatste stuk rijden we langs een paar grote meren, ook indrukwekkend. Alleen zijn de bergen aan de overkant wel erg kaal, die zijn leeggekapt door de gouddelvers en blijkbaar groeit zo’n bos niet meer aan.

Nu staan we in Wanaka met uitzicht op de besneeuwde toppen en het Wanakameer , die kunnen we ook weer vanuit de camper zien, want er ligt hier een hele lange tuinslang waar we prima alle ruiten mee kunnen bereiken.


Zondag 2 december

We blijven een dagje staan en dus slaan alle dames weer aan het wassen en ik doe vandaag vrolijk mee, het beddegoed mag wel weer een keer in het sop. Rustig een kopje koffie en een boek is ook leuk, maar na de boterham gaan we toch weer actief doen, eens kijken of de golfbaan hier ons wil ontvangen.

Dat willen ze, we besluiten ons wel tot negen holes te beperken, de zon brandt behoorlijk en we moeten wel lopen. Voor de eerste afslag moeten we gelijk dertig meter klimmen en dat blijft zo, volgens mij zit er in die baan geen enkel vlak stuk, het is best pittig. Maar mooi, een permanent uitzicht op een rij besneeuwde toppen en af en toe het meer met bootjes. En Henk slaat weer een birdie, zo wordt het een dure reis.

Toch ben ik blij dat we maar de helft doen, de zon prikt behoorlijk. Als we weer weggaan ga ik nog even naar de dameskleedkamer, staat daar nota bene een grote fles zonnebrandcreme voor algemeen gebruik. Voortaan beter opletten.

Op de terugweg doen we nog even Puzzling World aan, eerst om wat bij te tanken, maar dan gaan we toch maar even binnen kijken. Daar worden we verrast met hologrammen, een hele muur met gezichten die je overal nakijken en een paar kamers waar je optisch bedrogen wordt, zodat het water omhoog loopt en de traplift vanzelf naar boven gaat. Heel leuk. Er is ook een doolhof van twee verdiepingen, waar ik van buiten al verhitte vaders achter juichende kinderen aan zag lopen, maar dat geloven we wel, wij hebben het al warm.

Terug op de camping zit iedereen al in de kring voor een happy hour met heel veel lekkere hapjes, we vieren het heugelijke feit dat we op een derde van de reis zitten, nog steeds elkaar de hersens niet ingeslagen hebben en Frans belooft ons, dat het laatste stuk nog mooier wordt. Eerst zien, dan geloven.

De zandvliegen hebben ons vandaag met rust gelaten, de eerste beten jeuken niet meer, als je er voorzichtig mee omgaat heb je er dus “maar” een week last van.


Maandag 3 december

Er gebeurt iets raars vandaag, we vertrekken niet als laatste. En haast maken hoeft helemaal niet, we schuiven maar 120 kilometer op.

De route voert tussen de bergen door met af en toe een flink dal, prima geschikt voor de fruitteelt. Er staan dan ook om de haverklep stalletjes, maar de kersen zijn nog niet rijp en de appels zijn van vorig jaar, veel nieuws brengt het dus niet, behalve rode kool. Een potje applesauce staat er ook, weer een ander menu vanavond.

We stoppen bij de Roaring Meg, dat blijkt een stroomversnelling te zijn in de Wanakau rivier. Wel aardig, maar dan komt er ineens een vent met een grote camera aanstormen, er staat dus iets te gebeuren. En ja, even later verschijnen er een paar figuurtjes om de bocht. We denken eerst nog aan kanoers, maar deze mannetjes dobberen op een surfplankje de rivier af. Vast heel leuk, ze zijn met een heleboel en er rijdt een auto mee van de firma Mad Dog. Later zien we in een folder dat zo’n tochtje meer dan 150 dollar kost, maar daarvoor krijg je dan ook een pak en een plankje en een kopje koffie toe.

Weer een eind verder is een oude brug, die prima geschikt is om van af te springen en daar is een heel bedrijf van gemaakt. Voor 180 dollar binden ze een elastiek om je enkels en dan mag je 43 meter naar beneden vallen, als je geluk hebt raakt je hoofd zelfs het water. Voor nog wat geld zetten ze je avontuur op dvd, leuk voor de kleinkinderen. Prima bedrijf, voor de toeschouwers wordt ook gezorgd, ze zetten lekkere koffie.

Dan op naar Arrowtown, een oud gouddelversstadje, dat helemaal gerstaureerd is en nu door de middenstand is bezet, je kunt er lekker eten en veel souvenirs kopen. Deze week ook veel golfspullen, want afgelopen week was hier de New Zealand Open. Deze baan gaan we niet op, veel te duur.

In Queenstown moeten we even zoeken naar de camping en als we die eenmaal gevonden hebben is het wel even slikken, op een woonwagenkamp heb je meer ruimte. De baas van het spul moet zeker meer dan een vrouw onderhouden in deze dure stad, we worden met twee campers op een standplaats gepropt, voor de douche moeten we ook nog eens een dollar neertellen en de camping heet “Lakeview”, maar we viewen het lake alleen als we achter het toiletgebouw staan.

Voor de warme hap moeten we nog even naar de slager. Je kan naar het centrum lopen, maar haal het niet in je hoofd om zware boodschappen mee terug te nemen want dan moet je heel veel treetjes omhoog.

Rode kool met appelmoes is hier anders dan thuis, de appelmoes staat stijf van de kaneel.




Reacties: Een reactie posten

Aanmelden bij Reacties posten [Atom]





<< Homepage

Archieven

This page is powered by Blogger. Isn't yours?

Aanmelden bij Posts [Atom]