Gisteren zeker te veel mooi weer gehad, we staan nu op met motregen.
Op weg naar het zuiden even een afslag naar Hot Water Beach, daar komt het hete water zo uit het zand, maar alleen met laag water en dat is het nu natuurlijk niet, er valt dus niks te beleven.
Volgens Frans, onze teamleider, rijden we vandaag alleen maar rechtuit, maar we hebben nog niet zo veel bochten en hobbels gehad als vandaag. Ach, de man had het ook maar van horen zeggen.
In Tauranga wordt ons een blik op de haven aanbevolen, maar op dat moment plenst het, de ruitenwissers staan op volle kracht en zoab hebben ze hier niet, het water komt dus ook van opzij. Van de haven zien we dus niks, maar in Nederland zijn ook havens, er zal niet zo veel verschil zijn.
Nou is daar ook nog een fort uit de maoristrijd, we vermoeden dat dat niet overdekt is, dus rijden we lekker door, cultuurbarbaren als we zijn.
Na Tauranga volgt Te Puke en daar woont de broer van Albrecht, die willen we wel even de groeten doen. Langs de weg staat geen bord met Ter Steege, dus gaan we vragen bij de John Deere-dealer en die kent Turstietsj wel, dat is een goede klant. De telefoongids levert een adres en de jongen achter de balie legt uit hoe we daar komen, er kan dus niks mis gaan. Jawel, mister Turstietsj senior is niet thuis. Dat is sneu, nou mist de man een goed gesprek in onvervalst Enschedees en moet hij het doen met een Nederlands krabbeltje.
We rijden inmiddels door kiwi-land en dat betekent hoge heggen. Eerlijk gezegd vinden we heggen van zes meter hoog wel een beetje overdreven, die struiken komen niet verder dan een meter of drie.
Twaalf kilometer voor Rotorua snuiven we ineens een rotte eierenlucht, dat schijnt bij deze contreien te horen.
Nu staan we midden in de stad op een goede camping en verheugen ons op de dag van morgen, dan gaan we een maoritoestand meemaken.
Onderweg heb ik me voortdurend lopen verwonderen over de bloemen. De bermen staan vol met margrieten, de koeien moeten om de boterbloemen heen eten, in het bos staat vingerhoedskruid te bloeien , af en toe signaleer ik een meidoornhaag met bloeiende kamperfoelie erin en overal zie ik bloeiende liguster. Dat groeit bij ons ook allemaal, er klopt dus iets niet.
In de tuinen bloeit ook alles tegelijk, camellia en lavendel en hortensia en rozen en canna en seringen nog veel meer.
En in de wegbermen zag ik al oostindische kers en rozen en vandaag ook mijn gele lupine, die doet het hier veel beter.
Goed en wel ons bed uit, staat de campingbeheerder voor de deur met een briefje van Bernhard ter Steege met een telefoonnummer. Dus bellen we na het ontbijt en meneer stapt daarna onmiddellijk in de auto om bij ons de koffie te proeven.
Dan stappen we in zijn auto om het huis van zoonlief te bewonderen en dat is me wat. Die heeft een huis van strobalen, dus muren van een halve meter dik. Voordeel is, dat je de kinderen niet hoort aan de anderre kant van de muur en verwarming heb je ook niet nodig. Kevin verdient zijn brood en dus ook dit stulpje met het snoeien, of liever maaien, van bovengenoemde heggen en die zijn dus soms wel vijftien meter hoog. Dat doe je natuurlijk niet met een laddertje, vandaar de goede klant van John Deere.
We rijden dan met Bernhard naar zijn huis voor de lunch en horen onderweg van alles over de streek. Dan blijkt, dat schoondochter met kinderen inmiddels bij hem thuis was, vandaar dat wij door hun lege huis rondliepen.
Op de terugweg maken we nog een rondje om Lake Rotorua en dat is mooi. Gezellige dag tot nu toe.
Henk had inmiddels al geprobeerd om een week verhaaltjes te mailen, maar de camping werkt niet mee. Er staan hier een paar apparaten uit het stenen tijdperk, die geen usb-tje slikken. Volgens de receptie kun je hier ook met je eigen apparaat iets doen, zonder snoertje, maar niet met onze machine, die past blijkbaar niet op de Nieuwzeelandse satelliet. We gaan morgen wel naar een echte computer.
Vanavond de maori-toestand. Maori spreek je uit als mauri, nooit meer vergeten.
We worden met de bus afgezet in een tent en mogen daar een glaasje wijn bestellen, maar na de eerste slok worden we alweer naar buiten gedirigeerd om te kijken hoe maori’s eten koken, dat heet hangi: er wordt een grote metalen deksel van de grond gelicht, daaronder liggen stomende jute zakken, die halen ze ook weg, daaronder liggen ijzeren roosters, ook die gaan er af, dan liggen daar weer onder grauwwitte lappen, die bij mij de associatie wekken van een veenlijk, zodat we wat giegelig worden. Maar als die lappen ook weg zijn, verschijnen er manden met gesmoorde aardappelen en kumura en kip en lamsvlees en het ruikt lekker. En onder die manden zitten grote hete stenen, waaronder weer een flink vuur heeft gezeten. Het duurt wat langer dan de magnetron, maar dan heb je ook wat.
Denk nou niet dat je dan aan tafel kan, welnee, we worden een andere kant opgestuurd en staan bij een bron met kristalhelder water, die een riviertje vormt. Daarlangs moeten we heel lang wachten, want aan de andere kant moeten ook nog een heleboel mensen staan en als we er eindelijk allemaal zijn, verschijnt er een kano om de hoek met een stuk of acht fraai getatoeeerde mannen, die zeer oorlogszuchtig langsvaren. Gelukkig komen ze nog een keer terug en herhalen de act nog eens, zodat we allemaal een foto kunnen maken. Dan meren ze af en verdwijnen.
Eten? Nee hoor, we gaan terug via een ander paadje en zitten dan in een andere zaal, waar we een zang- en dansvoorstelling krijgen. De chief begint in het maori, maar gelukkig stapt hij na een poosje over op engels, zodat we enig idee hebben waar het over gaat.
Na een uur mogen we dan eindelijk aan tafel en het eten is gelukkig nog warm en inderdaad erg lekker. Van deze gastvrouwen mogen we wel een tweede keer opscheppen en er is zelfs nog een toetje, dat duidelijk niet uit die veldoven komt.
En nu is het half elf en moesten we maar eens naar bed. Morgen weer een drukke dag.
We slapen uit en bakken lekker een eitje bij het onrbijt. Dan de stad in, boodschappen doen, de supermarkt werkt hier ook op zondag. Dan moeten we een internetcafe zoeken en dat valt niet mee, behalve die supermarkt gebeurt hier niet veel. We gaan eerst maar koffie drinken en zien dan waarachtig verderop een internetter die open is en dat blijkt zelfs een hele sympathieke, hier ga je eerst aan het werk en betaal je achteraf, dus geen gezeur van minstens een uur huur betalen. Natuurlijk pakken wij het enige apparaat waar geen usb-stick in past, maar geen nood, je schuift gewoon naar de volgende.
Intussen wou ik eigelijk wel naar de kapper, maar dat is te veel gevraagd.
We vinden wel een muziekwinkel en dat is ook een openbaring. CD’s zijn hier een stuk goedkoper, heeft er iemand nog wensen? Wij hebben voor 17 euro een plaat van Kiri Te Kanawa en voor 10 euro een verzamelalbum van Glen Miller. Onze collectie groeit al aardig.
Om een uur verzamelen, we gaan met z’n allen naar een geothermische vallei. Dat is een duur woord voor geisers en warme bronnen en die vinden we daar ook. Er is een prachtig pad aangelegd en daar moeten we natuurlijk voor betalen, maar daarvoor krijgen we ook een folder in het Nederlands. Loop je daar door de natuur, staat er ergens een schoorsteen te roken en verderop een bron te borrelen met water van 70 graden. De geiser doet het niet meer, maar ergens bovenaan is een azuurblauw meer waar je ook maar niet in moet zwemmen en weer een eind verder is de grond geel en het water blauwgroen en daar lopen dan nog vogeltjes in te pikken. Heel vervreemdend en heel mooi.
De wandeling duurt een uur of twee, dezelfde weg terug gaat meestal omhoog, maar gelukkig rijdt er een pendelbus waar we dankbaar gebruik van maken.
Op de camping drinken we nog een glas met onze passagiers, die de tocht achterin onze camper hebben meegemaakt en dat wel erg vonden hobbelen. Maar het ging goed en we praten nog een poosje gezellig na.
Gisteren weer veel te mooi weer, we staan nu op onder een wolkendek. Het valt uiteindelijk mee, we eindigen in een korte broek.
De route gaat naar Taupo, maar dat is een kippeneindje, we rijden maar een stukje om. Om een uur of elf zijn we aan koffie toe en doen een cafe aan, waar ze een uitstalkast vol lekkers hebben staan. Dat is wel erg verleidelijk, maar dan volgt de domper: de koffiemachine is kapot en ze komen niet verder dan instant als alternatief. Hebben wij weer. We nemen dus maar een kopje thee, helaas zijn de koeken ook niet zo lekker als ze er uit zien.
Een heel eind verder nemen we een afslag naar een plaats met een hele rare naam, omdat we op een leuk plekje willen eten. Leuke plekjes genoeg, de hele wereld is hier geel van de brem. We blijken op weg te zijn naar “Hidden Valley”, die niet meer zo verstopt is, er staan overal wegwijzers. Daar vinden we een hele kudde campers, allemaal lid van de ANWB en erger nog, de eerste camper heeft korting bedongen, we kunnen voor een paar dollar minder naar de overkant. Koopjesjagers als we zijn, doen we dat natuurlijk, dus we proppen een boterham naar binnen en trekken de wandelschoenen aan, al heb ik de mars van gisteren nog in de benen. Aan de overkant van het meer is weer zo’n bubbel- en geiserpad, ditkeer zien we in de verte echt een spuiter, maar daar komen we niet in de buurt, te gevaarlijk. Wel een heleboel andere gaten waar stoom uit komt of heet water, dat allerlei rare kleuren afzet, er onstaan zo hele terrassen. Aan het eind een modderpoel, die lekker staat te pruttelen, dat is echt leuk Dan weer met het bootje terug en we zetten de korting om in hele lekkere koffie.
Verder naar Taupo, maar eerst weer een afslag naar een waterval. Deze is de moeite waard, er spuit een rivier door een gat van vijftien meter breed, zodat er een enorme stroomversnelling ontstaat. Het ziet er fantastisch uit, maar levensgevaarlijk. Ergens vlak langs de rand huppelen een stel kinderen, eentje zelfs op rolschaatsen, daar kan ik even niet tegen.
Vlak voor we Taupo binnen rijden, komen we over een heuvel en ligt de stad onder ons, aan een meer met op de achtergrond een paar besneeuwde bergen, zo’n tachtig kilometer verderop. Of we ook mooi weer hebben.
Op de camping wil ik eerst even bijkomen, dan moet er een wasje gedaan en dan eten gekookt. En inmiddels heeft Henk aan de overkant de golfbaan ontdekt. Help! Mijn beentjes moeten rust!
Even geen drukte, de benen willen niet veel meer, de heupen protesteren ook. We stoppen eerst maar eens het beddengoed in het sop, dan koffie en daarna een boterham en dan moeten we toch echt het dorp in om boodschappen te doen. De supermarkt heeft echt alles, maar dan willen we internetten en worden even van het kastje naar de muur gestuurd. Uiteindelijk vinden we dat, maar dan wil ik naar de kapper en begint de ommelandse reis opnieuw. De eerste salon heeft geen tijd, die stuurt me naar Andre, maar daar schijnen ze het ook te druk te hebben en de derde doet alleen mannen. Net als ik het opgegeven heb komen we langs een eenvrouwsbedrijfje dat bij de collega’s niet in beeld is en daar word ik stevig onderhanden genomen. Het schijnt wel op te vallen, ben ik tenminste niet voor niks geweest. Na de kapper rijden we nog maar even langs het meer, anders hebben we helemaal niks van Taupo gezien. De bergen zitten vandaag in de wolken.
Om vijf uur verzamelen voor een happy hour, we vieren de verjaardag van Riet en daarna gaat het geheel geruisloos over in een barbeknoei, waarvoor we alleen ons eigen vlees of vis hoeven mee te nemen., de rest is geweldig verzorgd door onze regelneven en -nichten.
Allemaal heel lekker en gezellig en we boffen enorm met het weer, voor de borrel zaten we binnen omdat het zo warm was en tijdens de bbq lekker buiten en nu is het donker en begint het te waaien. Deed het gisteren ook, maar of het dan gaat regenen is maar de vraag.
We schuiven weer een stukje naar het zuiden en rijden over een lage bergrug naar Napier. De eerste stop is een uitzichtpunt, waar de een na de ander heenrijdt met het idee: okay, we kijken even naar een dal in de bergen, maar o wonder, er valt hier een heuse waterval naar beneden.
Dan volgt er een hele poos niks, behalve dan de mooie natuur. De bermen staan vol met bloeiende brem of gaspeldoorn en als die op is, begint de lupine.
Soms komt er om de hoek ineens een prachtig vergezicht maar blijkbaar is er dan geen ruimte om een parkeerplaatsje te creeren, we moeten het maar onthouden. Vlak voor Napier kunnen we wel stoppen en staan dan aan een blauwe baai met in de verte de stad en de haven. Ook leuk.
Op de camping worden we verblijd met een plaatsje onder een enorme tulpenboom en dat vinden we helemaal niet erg, schaduw is zeer welkom.
Aan het eind van de middag toch nog even de stad in, morgen zijn we de hele dag op pad en overmorgen moeten we toch wat in huis hebben voor de visite.
Maar nu zitten we na het eten en de afwas heerlijk rustig buiten en dat is nog niet vaak voorgekomen, meestal is het te koud.
We moeten de wekker zetten, want om acht uur moeten we met de bus. Zitten we goed en wel aan het ontbijt, komen er twee bussen voorrijden, zo punctueel maak je het zelden mee.
We worden naar een parkeerplaats buiten de stad gereden en daar weer in andere bussen overgeladen. Dat zijn 4Wdrives en die heb je daar ook nodig, want we gaan Cape Kidnappers op en dat gaat echt steil omhoog en omlaag, bovendien houdt het asfalt op na de golfbaan. Die golfbaan is een hobby van een Amerikaanse rijke stinkerd, die dat stuk land heeft gekocht en daar een bijna prive baan heeft laten neerleggen, voor 400 dollar mag je een rondje doen, zelf je spullen meenemen, je raakt daar minstens tien ballen kwijt, tussen de teetrees of over de klif. Voor 1500 dollartjes mag je ook een paar nachtjes in zijn villa logeren, wel zelf brood meenemen. We willen niet weten wat daar een diner kost en gaan wel ergens anders een rondje spelen.
Na dit gekke verhaal worden we langs allerlei steile hellingen naar de kaappunt vervoerd onder het motto: als het eng wordt doe je je ogen maar dicht, doet de chauffeur ook. Maar dan worden we beloond met een groep van meer dan duizend Jan van Genten, die we bijna kunnen aanraken en ze blijven rustig doen waar ze mee bezig zijn. Tot mijn stomme verbazing stinkt het er niet eens.
De chauffeurs hebben zelfs koffie meegebracht en daarna gaan we nog naar een andere kolonie, ergens langs een eng hellinkje en daar stinkt het wel, ik blijf wel uit de buurt.
Tegen enen worden we losgelaten in North Havelock om een broodje te kopen en daarna heeft de chauffeuse een verrassing, we mogen kijken in het oude landhuis van een relatie: ik wil meteen ruilen, wat een uitzicht. Maar bij nader inzicht toch maar niet, het is wel erg bewerkelijk en ook wel ver van Nederland. Nou wil de eigenaar ook niet, hij is al de zesde generatie en heel trots op zijn familiebezit. Het is het enige huis van voor de aardbeving van de architect, die na die klap Napier weer heeft ogebouwd. (is dat een logische zin?)
Dan verder door de omgeving en we komen met die eerste bus helemaal boven op een heuvel met een prachtig uitzicht, maar daar houdt de bus er mee op en Fred kan niets doen, want beide bussen zitten zonder gereedschap. Er is iets met een V-snaar, maar natuurlijk draagt niemand een panty.
Goed, bijna alle deelnemers passen in die ene bus en de rest gaat rustig zitten wachten op vervangend vervoer, tenslotte gaan we via een omweg naar een wijngoed, dat kan je ook sneller en dat gebeurt dan ook. Na een half uur komt er een andere bus en wij komen op The Mission aan als de rest net klaar is met proeven, die halen we zo weer in.
Dan verbazen we ons over de chique in deze omgeving, we waren al bijna vergeten dat het zo ook kan. Maar goed, wij mogen in onze kampeerkloffie ook aan een fraai gedekte tafel. Heel apart, zwart linnen laken en verder alles wit. We eten lekker en heel gezellig en tegen achten zijn we weer thuis en nu zit ik buiten met mijn laptop met nog een kopje koffie, bij te komen van alle gebeurtenissen.
Aanmelden bij Posts [Atom]