Regen. We waren midden in de nacht al wakker van een onweersbui. Is weer eens wat anders.
Weer naar de internet en tot onze stomme verbazing heeft Jan ineens 11 foto’s gekregen, kunnen jullie straks allemaal plaatjes kijken, hoera. Vraag me nou niet hoe dat allemaal kan.
Wij sturen blij een paar nieuwe stukkies door en gaan lekker koffiedrinken.
We willen een krant kopen, maar die zijn allemaal een dag oud, wat een wereldstad.
Terug op de camping besluit ik toch maar te gaan wassen, anders gaat het straks zo stinken in de koffer. De wasmachine is gauw klaar, maar omdat het zo vochtig is buiten, wil ik de boel in de droger hebben en dat willen de dames vandaag allemaal. We staan dus met de halve camping in de rij voor die ene droger , die het nog doet, tenminste, bij anderen, ik krijg de boel vandaag niet droog. Ten einde raad spannen we maar een lijntje en hangen er nu nog shirts over de voorstoelen. Wat is een zolder toch handig.
Maar om half vier staan we op de Alice Springs Golf Court en we houden het droog. Halverwege steekt er waarachtig een levensgrote kangaroe de baan over, onze dag kan niet meer stuk. De leden van de club ontdekken ineens water op de baan, moeten ze heel erg aan wennen.
Terug op de camping besluiten we tot een diepvriesmaaltijd, maar die zijn hier ook niet geweldig.
We zitten binnen vanavond, het weer is hier nog wisselvalliger dan in Nederland. Gisteren benauwd, vandaag een vest aan. En vanmorgen kwam ik in het toiletgebouw een dame tegen die riep: lekkere regen vandaag. Moet je vooral tegen een hollander zeggen.
Maar het moet hier nog heel lang regenen, voordat de rivier water bevat, nu zie je af en toe een plasje.
We overtreffen onszelf, voor negenen staan we was op te hangen en voor tienen rijden we de poort uit.
Weer eerst boodschappen doen, vandaag hebben ze wel de krant van gisteren, die werd rond lunchtime binnengevlogen, we waren dus te vroeg. Verder gaan we ons te buiten aan een ui, melk en brood en wat lekkers voor bij de koffie.
We willen vandaag nog even de outback in, die hebben we wel gemist. De West Macdonnel Range is mooi, een soort heuvelrug van rode zandsteen en halverwege is daarin de Standley Chasm, een kloof die heel breed begint, maar op een gegeven moment houdt de weg op en moet je verder lopen en eindig je tussen twee loodrechte wanden op een paadje van een meter of drie breed tot ook dat ophoudt en je verder over rotsblokken mag klimmen. Nou hebben we daar ook voor betaald, maar je moet ook weer terug en naar beneden klauteren is minder eenvoudig, we moeten nog langer mee dan vandaag.
Evengoed een spectculair tochtje en zo ongeveer de enige bezienswaardigheid, waar geen bankjes staan voor zonsop- en ondergang. Deze kloof moet je midden op de dag zien, dan kan de zon de bodem bereiken en kleuren de wanden het mooist. Vandaag is het bewolkt, maar we vinden het toch mooi. Ook alle bomen en planten blijven ons verbazen, heel veel sooren eucalyptus en dat ruikt lekker.
De terugtocht naar Alice Springs is ook spannend, want er brandt een lampje op het dashboard en dat betekent dat de benzine bijna op is, de eerst pomp is nog 50 km. We halen het op de laatste druppel.
Op de camping vinden we de was, helemaal droog.
Na de lunch gaan we weer op pad, we kunnen nog wel even naar het Telegraafmuseum, daarmee is dit stadje tenslotte begonnen. Alle gebouwen staan er nog, een paar van de 3600 telegraafpalen ook, het geeft een leuk beeld van honderd jaar geleden.
Een paar honderd meter verderop is de echte Alice Springs, die ligt nu droog, maar volgens een suppoost van het museum komen de kangeroes daar elke avond drinken, ze graven dan gewoon tot ze water hebben. Wij zien er geen een vandaag, maar er is nu overal water te vinden na die hoosbui van vannacht.
Deze reis is bijna over, we eten vanavond voor het laatst warm in deze camper, vandaar die ene ui, we hadden nog wat blikjes over, morgen nog ontbijt en dan opruimen.
Verhuisdag.
Tussen de buien door aankleden, ontbijten, opruimen, schoonmaken, je wilt hier niet als Ma Flodder te boek staan. Wat we over hebben, zetten we in de kampkeuken neer voor de liefhebbers en dat wordt zeer gewaardeerd, als we de poort uit rijden zijn de jongelui de buit aan het verdelen.
Voor het station is heel veel lege parkeerplaats, daar gaan we na de koffie naar toe om koffers te pakken en om half twaalf zit de boel redelijk geordend verpakt en kunnen we wat eetbaars gaan scoren.
Eerst gaan we de bagage naar het hotel brengen. Dat blijkt een simpele backpackerstoestand en onze kamer is op de eerste etage. Nou ja, het is maar voor een nachtje.
Dan naar Maui, de camper inleveren. Dat gaat een stuk rustiger dan in Sydney, we zijn de enige klant en krijgen alle aandacht, helemaal na de vraag of we nog klachten hebben. Die hadden we al allemaal op papier gezet en dan valt mevrouw even stil en wil vervolgens weten, wat we als compensatie gedacht hadden, want ze geeft ons groot gelijk, wij zijn er niet om de slordigheden van een verhuurder te herstellen. We komen er wel uit, onze uitgaven worden royaal vergoed en ze betaalt de taxi naar het hotel.
Daar zitten we met de volgende vraag: hoe ontbijten we morgen. We gaan vandaag maar wat eetbaars inslaan, hoeven we morgenochtend niet in de stress te schieten.
Dus weer de stad in, boodschapjes doen, dan maar weer koffiedrinken en dan hebben we het even gehad, we gaan languit op bed met de krant en een puzzelboekje.
Tegen zessen gaan we weer op pad, we hebben het adres van een goede chinees, vlak om de hoek. Als we daar binnenkomen, is de tent bijna leeg, maar tot onze verbazing loopt het nog aardig vol en niet alleen met chinezen, er zijn hier meer mensen die met eetstokjes overweg kunnen.
Ook deze chinees kan lekker koken en alweer verbazen we ons over het tempo hier. Naast ons zitten acht mensen aan tafel die na ons binnenkwamen en daar wordt alweer afgerekend als wij nog aan het toetje moeten beginnen.
Dan naar onze hotelkamer en nu zit ik op de enige stoel met de benen op bed, met de laptop op schoot, bij het licht van een tl-buis de laatste berichten uit Australie op te schrijven.
Australiers vroegen ons telkens weer: wat vind je van ons land. Onze eerste reactie was altijd: leeg. Niet zo gek, in Nederland wonen zo’n zestien miljoen mensen, hier wonen er achttien miljoen in een werelddeel. Wat ons verder is opgevallen is het verschil tussen de kuststrook en het binnenland. Ook niet zo gek, het zijn me nogal afstanden, net zo iets als het verschil tussen Zandvoort en Warschau.
Maar het meest vallen de mensen op. Lawaaierig, open, vriendelijk, belangstellend en ze lopen bijna allemaal op teenslippers. Daarnaast voelen we ons vaak ontzettend slank, de maatvoering is hier duidelijk anders, maar daar is het dagelijks menu ook wel schuldig aan. Behalve veel vet ook veel buikjes, er zit hier een babyboom aan te komen en de moeders zijn beduidend jonger dan bij ons.
Willen we nog een keer terug? Weten we nog niet, we gaan eerst dit laten bezinken. Bovendien hebben we nog een reisje op het programma.
Op naar Nieuw Zeeland.
Aanmelden bij Posts [Atom]