Gisteren een dag met een gaatje.
Ons hotel in Alice Springs leverde weinig nachtrust, dankzij een lekkende kraan en de andere gasten, waarvan de ene helft om drie uur naar bed ging en de andere helft om vier uur opstond en dat moest allemaal via een open trap naast onze kamerdeur.
Om negen uur stonden we op de stoep op de airport-shuttle te wachten, die wel op tijd kwam, maar daarna voor ons gevoel erg veel tijd nodig had om op het vliegveld te komen. Het viel wel mee, we waren keurig op tijd, we konden zelfs nog een kop koffie drinken.
Over Australie vliegen is zo mogelijk nog mooier dan er in rondrijden. Heel veel kleuren rode aarde, wel of niet bespikkeld met bomen en van boven af kun je prachtig de loop van al die droge rivieren zien. Pas toen de landing naar Melbourne ingezet werd, veranderde het land onder ons in groen en bebouwd.
In Melbourne hadden we veel tijd, maar niet genoeg om de stad in te gaan en dan is een vliegveld op de duur vervelend, je wil eigenlijk een lekkere stoel op een rustig plekje en die zijn er niet veel. Op een gegeven moment heb je al die winkels wel gezien, ze zijn overal hetzelfde en de koffie komt ook wel een keer je neus uit.
De vlucht van Melbourne naar Auckland is ook niet spannend, behalve de zonsondergang bij de start is er verder alleen maar een donkere zee onder ons, tot we landen op een vrijwel leeg vliegveld.
De douane en de andere bobo’s zijn nog wel wakker, ze ontdekken bij ons golfschoenen en hoera, we mogen alle koffers openmaken. Gelukkig valt er niets aan te merken, dus staan we toch na een uur buiten. Daar dachten we opgehaald te worden, maar geen bordje met onze naam.
Plan twee dus: welk hotel? Waar is mijn bril! Die ligt dus nog in het vliegtuig, blijkbaar heb ik niet alles goed gecontroleerd. Dan blijkt, dat het midden in de nacht onmogelijk is om iemand te vinden die helpt zoeken, wij gaan tenslotte maar op zoek naar een taxi, die ons naar het hotel brengt. Daar kunnen we nog in en vinden een prachtige kamer op de tweede verdieping, zonder lift. Uiteindelijk liggen we om drie uur in bed.
Vanmorgen na het ontbijt maar weer naar het vliegveld, die bril zoeken. Die is nog steeds zoek, althans nog niet gemeld bij gevonden voorwerpen. We krijgen een telefoonnummer, over een paar dagen mogen we het nog eens proberen. Dan gaan we de groep opwachten en het vliegtuig uit Singapore heeft vertraging, we zitten dus heel lang te wachten. Tegelijk met dat vliegtuig landen er nog vier, dan is er in de aankomsthal een drukte van belang. Op onze groep staat wel een mevrouw te wachten en ik neem het bordje van haar over, kijken of de ploegleider me nog kent en waarachtig, hij heeft het door. Drie kwartier later heeft hij eindelijk de kudde bij elkaar en belandt een verreisde groep in het hotel.
Om half vier vergaderen, er komt een dame van de camperverhuur om van alles uit te leggen. We zetten meteen maar een handtekening onder het huurcontract en mogen dan alvast de camper bekijken. Dat ziet er goed uit, 4-persoons campers met van alles aan boord, tot T.V toe, al vraag ik me af of je daar wat aan hebt.
We krijgen van het hotel een borrel cadeau, die we gezellig met z’n allen gaan ophalen en daarna duurt het heel lang voor we aan tafel kunnen, want dat kan niet allemaal tegelijk. Zo wordt het toch nog laat voor je klaar bent met eten en je huiswerk af hebt.
Toch weer een jetlag, we liggen allebei om drie uur wakker, maar vallen uiteindelijk nog weer in slaap.
Ontbijten, koffers pakken, rekening betalen en dan komen er achter elkaar een heleboel campers de hoek omzeilen. We krijgen er allemaal een toegewezen en dan beginnen wij, wijs geworden, met eerst te kijken of de kampeerstoelen in orde zijn. Die van ons zijn allebei stuk, de tafel ook en daarna gaat de hele club aan het controleren, is een hoop gedoe, want we hebben allemaal een roltafel en hoe werkt dat?
Uiteindelijk hebben we alles gecontroleerd en rijdt de een na de ander weg, vervolgens komen we elkaar allemaal in de supermarkt weer tegen: waar staat de shampoo, zit er ook een afwaskwast in die kar, hoe kom jij aan die koffie?
We gaan nog een deur verder, op zoek naar een opstapje, want de verhuurder vindt dat onze eigen verantwoordelijkheid, er klaagt bijna niemand over een stap van een halve meter. Je zal maar een slechte heup hebben. Nou is er in dit land van alles te koop, maar een simpel opstapje vinden we alleen in kleuteruitvoering.
Op naar de camping en dat betekent: heel Auckland door en dan ontdek je, dat ze het hier net weer even anders aangeven dan in het buurland. Het zal wel weer wennen, maar voor het eerst in een drukke buurt is dan wel lastig.
De camping is in eerste instantie ook niet te vinden, want we moeten na de pizzahut rechtsaf en die is er niet meer. Uiteindelijk vinden we het allemaal en belanden op een camping met keurige betonnen plekken voor campers, maar allemaal even scheef. Dan blijkt, dat deze camper ook geen blokken bevat om de boel horizontaal te zetten. Tamelijk zot, maar eerlijk gezegd vinden we scheve parkeerplaatsen net zo idioot.
Na de welkomstborrel gaan we uit eten en komen in een restaurant terecht waar ze heel lekker koken.
O ja, het is niet erg warm vandaag, we lopen allemaal met een vest aan.
De eerste echte reisdag.
We gaan naar het noorden en dat blijkt een weg te zijn, die steeds smaller wordt, maar gelukkig wordt het verkeersaanbod op den duur ook minder. Veel rechte stukken zitten er niet in en het gaat ook aardig op en neer en om het helemaal gezellig te maken zijn ze om de dertig kilometer met wegwerkzaamheden bezig, het schiet dus niet op.
We stoppen even in Orewa om een nieuwe batterij in mijn horloge te zetten, maar dat lukt niet. We kunnen wel een verhaaltje doorsturen, zijn we tenminste niet voor niks omgereden. O ja, we vinden ook nog een redelijk opstapje.
Maar ach, het is mooi weer en er is best wat te zien. Volgens de routebeschrijving is er ergens een waterval. Daar wandelen we trouw naar toe, is trouwens meer klimmen en dalen dan wandelen, op de terugweg tellen we meer dan tachtig treetjes omhoog. De waterval horen we wel, maar om het te zien moeten we halsbrekende toeren uithalen, dan maar niet. Het bos waar we doorheen klauteren is prachtig, we lopen onder metershoge boomvarens en palmen. Er zijn nog veel meer bomen, maar die kennen we niet.
Op de camping stonden amerikaanse eiken, dat is wel weer raar.
Een eind verder stoppen we voor de Dutch Deli en daar gaan we ons te buiten aan chocoladevlokken en komijnekaas, op de valreep vind ik ook nog nasikruiden, geweldig. Bijna alles is Nederlands in die winkel, behalve de man achter de kassa, die spreekt Engels.
We slaan even af naar Kawakawa, daar is een openbaar toilet gebouwd door Hundertwasser, dat willen we wel even zien. Sterker nog, we gaan het zelfs even gebruiken. Nooit geweten, dat die man zijn laatste jaren in Nieuw Zeeland heeft gesleten.
Uiteindelijk belanden we op de camping in Paihia, na eerst ook weer misgereden te zijn, maar nu is het onze eigen schuld, had ik maar beter moeten lezen. We staan met z’n allen aan het water met uitzicht op de Haruru Falls, die voor Nederlandse en Nieuwzeelandse begrippen best groot zijn, maar een Noor haalt er zijn neus voor op, het is wel erg geciviliseerd.
Dan moeten we toch weer terug naar het dorp, want op de camping kan je niet pinnen en ik wil toch wel een wat degelijker reservebrilletje. Dat lukt allemaal en dan moet er nog eten gekookt. We proberen dat vanavond met behulp van de magnetron en de grill. Dat gaat goed, maar ik heb beslist niet minder afwas dan normaal.
Vandaag worden we gereden, om kwart over zeven vertrekt de bus naar Cape Reinga, het noordelijkste puntje van het Noorder Eiland. We stoppen eerst in een moerasbos, waar ze een houten pad hebben aangelegd om ons de kauri-bomen te kunnen laten zien. Daar staan nog meer bussen, er wandelt dus een file door dat bos, maar de bomen zijn geweldig. Gladde stammen van meer dan een meter dik en meer dan twintig meter hoog, ik kon niet zien wat voor bladeren die bomen hebben. Er staan natuurlijk nog andere bomen en ook weer die boomvarens en dan zitten er ook nog allerlei bromelia’s of iets dergelijks tegen al die stammen aangeplakt, heel bijzonder.
Onderweg wijst de chauffeur nog van alles aan, maar het is niet altijd even duidelijk, ik moet nog steeds achterhalen wat een teetree is.
Vervolgens belanden we in de Ancient Kauri Kingdom, waar ze koffie en koek verkopen en ook allerlei handwerk, dat nu gemaakt wordt uit de oude stobben van de kauribomen, die de boeren vroeger hebben omgezaagd. Nu staat daar geloof ik de doodstraaf op.
Dan gaat het achter elkaar naar de lunch, het programma is gebonden aan het tij.
De rit naar de kaap gaat het laatste stuk over een grindweg, en als de chauffeur vertelt: om deze bocht lag een paar jaar geleden een auto onder aan de helling, jawel, nu ligt er weer een. Gelukkig is het alleen maar de schrik en een hele hoop schade, maar daarna hebben we nog meer ontzag voor onze piloot, die toch maar zo’n cavalje met veertig mensen erin op de weg houdt.
Bij de kaap mogen we er uit en naar believen naar beneden wandelen. Ik verkies een tocht tot halverwege, je moet tenslotte ook weer omhoog en van onderaf kun je ook niet zien waar de Tasmanzee ophoudt en de oceaan begint.
Het is prachtig weer en de uitzichten aan alle kanten zijn schitterend.
Dan weer de bus in, hetzelfde grindpad terug, die auto ligt nog steeds tussen de bomen en dan gaan we ineens rechtsaf om een duin heen en kachelt die bus over het natte zand. Als we om dat duin zijn, staan daar nog meer bussen en kunnen we allemaal sleetje rijden vanaf een duintop. De chauffeur gaat mee om het uit te leggen en wie wil kan een surfboard pakken en naar boven klimmen.
Mij lijkt het doodeng, maar Henk sjouwt naar boven en komt daarna ook weer heelhuids naar beneden. Hij is wildenthousiast, alle andere durfals ook en voor ik het weet, gaat Henk met die plank weer omhoog en dat is een best end. Dan laat de chauffeur zien hoe het moet, die glijdt veel verder door, maar die heeft natuurlijk ook vaker geoefend en vervolgens proberen de heren ook zo ver te komen, maar dat valt tegen. Een dolle boel, dat wel.
We worden weer de bus ingebonjourd en als ik me afvraag hoe ze zo’n groot ding hier moeten keren, rijdt de chauffeur doodleuk rechtdoor het strand op. Dan volgt een prachtige rit over een heel breed strand langs een mooie branding. We rijden bijna de hele zeventig kilometer van de Ninety Miles Beach met een gangetje van een kilometer of honderd, een nieuwe ervaring.
Dan nog een stop bij dat Kingdom, want de chauffeur moet de auto wassen en vervolgens naar huis. Die laatste anderhalf uur is het heel stil in de bus.
Terug op de camping kunnen we nog een uurtje buiten zitten, dan wordt het te koud. Wij gaan in het restaurant eten, want anders moeten we ons bed opruimen. Daar zit ik nu op te tikken, Henk is onder de douche, het zand uit zijn haren wassen.
We mogen uitslapen, maar eigenlijk is dat zonde van het mooie weer. Om een uur of tien zitten we met de buren aan de koffie, dan bedenkt Henk dat hij het water wil verversen, maar dat hebben er inmiddels meer bedacht en vervolgens is er een geros en gerij over het terrein, want er is maar een afvalputje voor het vuile water en daarnaast is een kraan met een lange slang. Inmiddels zijn er tig dames aan het wassen geslagen, terwijl er morgen in Auckland wasmachines staan, maar blijkbaar hoort dat bij vakantie. Ik vindt afwassen wel genoeg.
Om een uur verzamelen, we gaan bijna alemaal weer op pad. Ditmaal met een bus naar de haven, waar we gaan bootjevaren tussen de eilanden door. Dat blijkt een hele ervaring, de kapiteinse houdt van opschieten en er staat een flinke deining. Wij zitten helemaal vooraan op het bovendek en dan kun je de golfdalen zien aankomen, het is net de cakewalk. Intussen vertelt mevrouw de skipper nog van alles over de eilanden en dan komt het hoogtepunt, de Hole in the Rock. Ze draait daar een rondje om ons allemaal een foto te laten maken, maar dan komt de boot steeds dichterbij en na drie mislukte pogingen varen we waarachtig door dat gat naar de andere kant, op een klotsende zee. Als ze dat niet op het goede moment doet, zegt ze, is het in die rots net een draaiende wasmachine, dat wil je niet meemaken. Willen we ook niet, maar ze doet het toch en we kunnen het allemaal navertellen.
Daarna worden we aan wal gezet op een eiland met alleen een restaurantje en een uitkijkpunt, maar het is inmiddels helemaal bewolkt, we beperken ons dus tot warme chocola om op temperatuur te komen.
Daarna weer terug naar de haven en dan gaan we maar benedendeks, want het begint te regenen. Vooral tot schrik van alle wasdames, maar gelukkig zijn er nog een paar op de camping gebleven en die hebben keurig alles binnengehaald.
‘s Avonds een gezamenlijke maaltijd in het restaurant van de camping. De aardappelsoep is lekker, het buffet had wel wat warmer gemogen en zo hier en daar wordt iemand opstandig als we te horen krijgen, dat we niet nog eens een bordje mogen vullen. Kom nou, die Nieuwzeelanders zoeken het maar uit, wij willen geen vis en vlees tegelijk op een bord. Het gevolg is, dat er ook voor de tweede keer een toetje wordt opgeschept als die mevrouw niet kijkt, het wordt hilarisch. Even denk ik, dat er ook nog een tweede kop koffie moet komen, maar dat valt mee.
Inmiddels is het tegen tienen, morgen een lange rit voor de boeg.
We gaan weer zuidwaarts, maar eerst moet er getankt en gaan we allemaal de gasfles bijvullen, want daar blijkt hier en daar wat aan te mankeren. Bij ons kan er ook twee en een halve kilo bij, we hebben dus echt geen volle tank meegekregen.
Daarna willen wij naar het Treaty House, daar is de geschiedenis van Nieuw Zeeland tenslotte begonnen. We kunnen een film kijken, maar we gaan eerst naar de Maoriboot kijken. Die is heel groot en heel mooi, maar dan begint het flink te plenzen. We gaan dus toch maar die film kijken, dan zijn we aardig op de hoogte en geloven de rest van de heilige grond wel, we moeten nog een heel eind rijden.
Het eerst stuk van de weg hebben we eerder gereden, maar dan komen we door een groot nastuurreservaat en rijden door de oorspronkelijke begroeiing en dat is heel mooi. Halverwege kunnen we nog eens naar zo’n kauri lopen en die is drie keer zo dik als die andere, dit is dan ook de “God of the Forest”. Het blijven fascinerende bomen.
Na dat bos wordt het weer bouwland en kunnen we weer ver kijken. We rijden vandaag via de andere kust terug naar Auckland en stoppen nog een keer bij een museum om uit te zoeken hoe dat nou zit met die “gumdiggers”. Dat blijkt net zo iets als goud zoeken of opaal, maar dan naar de hars van die kauri, daar zit of zat een aardige voorraad van in de grond en dat was zeer bruikbaar voor het maken van lak en zo. Het museum ligt er vol mee en we vinden het heel erg op barnsteen lijken, daar kan je ook mooie dingen mee doen. Ik geloof alleen niet dat ik ooit zo’n grote klont barnsteen heb gezien, hier ligt iets van een halve meter doorsnee.
Daarna rijden we verder en let ik even niet op, zodat we dertig kilometer omrijden. Niet leuk voor Henk, die moet nog langer sturen en ook niet leuk voor mij, ik moet nog langer zitten. We zijn uiteindelijk vierhonderd kilometer onderweg.
Op de camping worden we verrast met een monteur van United, de camperverhuur. Die komt alle problemen oplossen, behalve onze T.V. Die blijft sneeuw met geluid leveren. Bijna alle andere rampjes zijn wel weg, morgen doet hij de rest.
Wij hadden uit eten gewild, maar daar komt zo niet van , er moeten ook nog om half negen een paar reisdagen besproken worden. We eten dus gewoon thuis macaroni.
Vroeg op, om kwart voor acht moeten we in de bus zitten. De chauffeur brengt ons via Devonport naar de ferry en vertelt een hele hoop onderweg, maar daar praten wat mensen doorheen. Op de kade staat Karin, onze Nederlandse gids voor vandaag, die begint met een heel verhaal over alweer Devonport, nu een chique buurt, vroeger een vakantiekolonie. Daarna stappen we uit, maken een rondje langs een paar huizen en stappen dan op de pont, die ons naar het centrum brengt.
Daar wil Karin ons het Centrale Station laten zien. Ziet er indrukwekkend uit, zeker voor de drie spoorlijnen waar dit eiland over beschikt. Openbaar vervoer gaat hier met bussen, maar iedereen heeft een auto, of twee, of meer.
Dan op naar de Skytower, een prestigeproject van zo’n 300 meter hoog, waar we in drie groepen met de lift naar boven suizen en allemaal op een andere verdieping uitstappen, zodat het even duurt voor we koffie hebben. De koffie is niet geweldig, het uitzicht wel, vooral als er ineens iemand voor je raam langs komt vallen.
Goed, daarna mogen we het even zelf uitzoeken en zien wij onze kans schoon om mijn horloge weer op gang te brengen. Mister Minute stuurt ons naar een winkel om de hoek en dat blijkt een werkplaatsje van twee vierkante meter, waar precies een man in past met al zijn gereedschap en klokjes, die ons door een luikje te woord staat en onmiddellijk mijn horloge uit elkaar haalt. Hij zet het ook weer in elkaar met een nieuwe batterij en ik kan nu weer jaren vooruit, geweldig.
Dan gaan we een broodje eten en lopen nog wat rond, Auckland is net als al die steden in Australie, hier en daar een victoriaans gebouw en verder wat nieuwe hoogbouw, niet bijzonder.
De gids brengt ons dan naar het museum, dat is wel de moeite waard, er staat een hoop Maori-kunst en ook veel uit Polynesie, we willen dus best uitgebreid rondkijken, maar moeten de tijd in de gaten houden. We beperken ons dus tot een paar zalen en gaan nog even naar de vulkaanzaal, daar is een kamer waar je een aardbeving c.q. vulkaanuitbarsting kunt “meemaken”. Dat is wel apart, maar je weet dat het nep is, dan is het niet echt eng.
Van het ene museum naar het andere, nu naar het aquarium, dat door een marineduiker is opgezet. We zijn net op tijd om het voeren van de roggen mee te maken, gaan dan met een treintje langs koningspinguins op kunstijs en vervolgens op een lopende band onder de haaien door. We weten nu hoe een koffer zich voelt op Schiphol. Tenslotte nog wat tanks met andere vissen en dan weer naar de bus. Er is ook nog een verhaal over Scott, maar daar is weinig tijd voor.
Op de camping installeren we ons in de zon, maar dat is gauw over, het begint te spetterren. We ruimen dus toch maar ons bed op en dan gaat Henk nog eens aan de TV prutsen, ditmaal samen met Fred. We hebben nu vaag beeld bij het geluid, dus kunnen we begrijpen wat er gebeurt, maar lekker voor de buis hangen is er niet bij. Daar kwamen we hier ook niet voor, dat scheelt. Iedereen heeft hier het idee: dat ding moet het doen en als dat voor elkaar is, kijken we er niet meer naar.
Intussen heb ik geprobeerd het vliegveld te bereiken vanwege mijn bril, maar ik krijg weer een machine, we gaan morgen zelf wel weer even langs.
We gaan weer lekker uit eten.
Morgen zal ik toch eens naar de was moeten kijken.
We staan op met stromende regen, lekker even je bed uitkloppen slaan we dus over. Na het ontbijt weer rijden en we zijn keurig op tijd voor de file dwars door Auckland. Eigenlijk valt dat nog mee, we rijden langzaam door, rond Amsterdam is het ‘s morgens veel voller.
Ons bezoek aan het vliegveld hoeft niet, de campingbeheerder is zo aardig om voor ons te bellen, die snapt het systeem wel en krijgt na drie pogingen te horen, dat ze wel brillen hebben gevonden, maar niet die van mij.
Tegen elven klaart het op en rijden we ineens door de polder. Het is dat er wat bergjes op de achtergrond zitten, anders zou je denken dat je de Noordoostpolder zit, er staan zelfs populieren.
In Thames stappen we uit, dan regent het ineens weer, maar we willen even naar het VVV en gaan dan naar de enige supermarkt in het dorp, de Nieuwzeelandse tegenhanger van de Aldi, maar wel veel groter.
We parkeren met uitzicht op de Firth of Thames, waar we al etend naar de vogeltjes kijken en ook af en toe over de schutting van de crocquetclub, waar een paar mensen aan het spelen zijn. Jawel, met die houten hamers en poortjes, dat is hier een serieuze aangelegenheid.
Na de lunch gaan we een vlindertuin in, dat blijft boeiend.
Langs de Firth verder naar Coromandel, dat slingert behoorlijk en de weg is nogal smal, ik heb af en toe het idee dat ik boven het water hang. Vervolgens gaat het ook nog op en neer en als je denkt dat het benauwd genoeg is, komt er een bordje: kijk uit, “wide vehicles” en daarnaast een waarschuwing voor een wegversmalling. Dat is natuurlijk altijd om een bocht, maar ze zetten dan nog wel zo’n bolle spiegel in de berm. Gelukkig kwamen wij alleen wijde vehikels tegen op plaatsen waar we de ruimte hadden.
Behalve smal is de route heel erg mooi, met prachtige vergezichten over het water en de heuvels er om heen.
In Coromandel Town (grote naam voor drie straten en een kerk) vinden we een mooie camping, waar ik denk te gaan wassen. Dat willen er meer en er is hier helemaal een wasmachine, zodat we nummertjes moeten trekken.
Maar intussen is het weer prachtig, we hoeven dus niet allemaal in de rij voor die ene droger.
Drukke dag vandaag.
Om half tien verzamelen de liefhebbers bij de poort, we gaan wandelen naar de Driving Creek Railway. Dat is een hele mond vol voor een smalspoortje, dat oorspronkelijk is begonnen als leemtrein, maar nu publiek vervoert. We zitten twee aan twee in wagonnetjes, moeten handen en hoofden binnenboord houden en worden door een enthousiaste machinist naar boven getreind via bruggen en tunnels en een grote bocht en zelfs zigzagspoor. Onderweg krijgen we uitleg over wat er allemaal te zien is en dat varieert van prachtige uitzichten, heel veel inheemse bomen en planten tot keermuurtjes van lege flessen. De machinist weet te melden, dat ze per dag vijfhonderd passagiers vervoeren en daar is New Zealand Railways jaloers op. Het geheel is aangelegd door een pottenbakker, die ook af en toe wat werk langs de route heeft gezet en alle bomen van een naambordje heeft voorzien. Ik weet nu dus hoe een teetree er uit ziet.
We sporen dezelfde weg terug, kijken dan nog even naar het werk van de kunstenaar en wandelen dan weer terug, ditkeer in mijn eigen tempo.
Na de lunch vind ik eindelijk ruimte in de wasmachine en als de was hangt, gaan we weer op pad, ditkeer naar de golfbaan. Gisteren hadden we al geinformeerd, we kunnen daar terecht en zijn een middagje lekker buiten voor weinig geld, al moet ik zeggen dat het niet meevalt om uit zo’n berg oud ijzer een bruikbaar setje clubs te sorteren. Affijn, we hebben ons gered en de baan is prachtig.
Regels hebben ze hier wel, maar het gaat toch een stuk relaxter dan bij de meeste clubs in Nederland, toen wij klaar waren kwam er iemand langs op teenslippers, die ging even lekker oefenen.
Dan gauw weer terug naar de camping, waar ik nog net de was kan binnenhalen voor het happy hour. We nemen de komende dagen even door en kwekken even bij. Nu blijkt, dat er meer golfliefhebbers mee zijn.
Vanavond uit eten in het hotel aan de overkant. Heel lekker, maar wel een beetje veel en ik blijk het lekkerste te laten liggen, wat ik voor mosselen aanzie blijkt iets heel sjieks te zijn, maar wel ook schaaldieren, ze eten ze maar lekker zelf op.
Nu tik ik mijn verhaaltje, Henk is even in de andere zaal van het hotel gaan kijken, daar zijn een soort van speelautomaten. Is best, als ik maar niet hoef.
Aanmelden bij Posts [Atom]