Henk en Aagje

Henk en Aagje op reis down under.

dinsdag 30 oktober 2007

 

Vrijdag 19 oktober

Eerst naar de bieb, internetten. Dat kan daar zonder meer, we zitten tussen een huismoeder in lange broek en een pikzwarte meneer in een roze met blauw gewaad met glimmertjes.

De meneer zegt niks, de huismoeder zit druk te zuchten dat ze haar breiwerk mee had moeten nemen, de server is heel langzaam. Vinden wij ook, we zijn meer dan een uur bezig met lezen en verzenden, maar goed dat we niet per uur hoeven te betalen. Sterker nog, we blijken hier helemaal niks te hoeven betalen, dus gaan we toch zeer content de deur uit.

Dan naar de Victor Harbor Golf Course. We denken dat we die vinden, maar komen bij de greenkeeper terecht. Daar staat een meneer die ons de goede kant op wijst, zodat we dwars over het terrein bij de pro-shop belanden. Maar daar zijn we zeer welkom, we kunnen 2 sets huren, ze hebben zomaar een links stel voor Henk en dan hebben ze ook nog wel een karretje en alle rommeltjes die een golfer zoal nodig heeft..We gaan voor 75 euro een dagje golfen.

De baan is prachtig, met allerlei bloeiende bomen en heel veel verschillende vogeltjes en ook nog een konijn. We spelen ook nog niet al te beroerd, maar 18 holes lopen is toch wat anders dan 400 km rijden, op het eind lopen we lichtelijk op het tandvlees.

Het clubhuis serveert eten, we blijven dus lekker zitten. Dat is toch weer een ontdekking, want de drank moet je zelf ophalen bij de bar. Dat is bij ons ook zo, maar een beetje restaurant komt het toch brengen.

Terwijl wij zitten bij te tanken en genieten van een prachtig uitzicht, worden de tafels gedekt. Een jongeman zet eerst bij alle plaatsen een bordje, vervolgens gaat hij nog eens helemaal rond met voor allemaal een servetje, dan volgt hetzelfde rondje met kuipjes boter, daarna volgen de messen en dan komt er een dame binnen, die de vorken er achteraan brengt. En tenslotte volgt op elke tafel een menukaart. Geweldig georganiseerd.

Als ik terugkom van het toilet, vraagt de dame of we willen bestellen. Dat willen we graag, we hebben intussen behoorlijk trek gekregen. Dan gebeurt er een hele poos niets, tot ik een brainwave krijg en bij het keukenloket ga informeren. Jawel, je moet daar bestellen. hadden ze even vergeten te vertellen. Dan bestellen we maar meteen twee gangen, je weet nooit hoe lang het nog gaat duren.

Maar dat valt mee. Vrij snel volgt de dame nu met een mandje, waar ze twee stukken warm stokbrood uit hengelt, zodat we de eerste honger kunnen stillen. En dan krijgt Henk miniloempia’s en ik blijk parten gefrituurde aardappel te hebben besteld. Wel een heel vreemd voorgerecht, maar we redden ons er wel mee.

Daarna volgt voor Henk een enorme schitzel en word ik verblijd met gegrilde vis, die gestoomd blijkt te zijn, allebei weer op een berg patatten.

Afrekenen mogen we weer apart, eerst de drankjes bij de bar en daarna de warme hap bij het keukenluik. Tja, dit is een golfclub en geen echt restaurant.

De koffie drinken we liever thuis. Vanmorgen bestelden we daar koffie en toen bleek, dat je dan een mok huurt en vervolgens daar naar believen van alles in kiepert, er stond een ketel heet water en potten met oploskoffie en suiker etc.

We kunnen gelukkig weer zonder bezwaar op de camping terecht en zitten nu bij te komen bij een mok echte koffie.


Zaterdag 20 oktober

Er is een eiland bij Victor Harbor met een pinguinkolonie, die willen we nog wel even zien.

Bij de Tourist Information ontdekken we, dat South Australia een half uur vroeger leeft dan de rest.

Er blijkt een brug te zijn tussen eiland en vaste wal, dus gaan we weer aan de wandel en voelen de excercitie van gisteren nog in de benen. En dan blijkt, dat de pinguins allemaal ergens buiten zwemmen en alleen ‘s avonds met een gids te bekijken zijn. Daar wachten we niet op.

Terug nemen we de paardentram, we zijn tenslotte toeristen.

En dan gaan we boodschappen doen en dat valt tegen, want de bakker is helemaal aan het andere eind van de straat. Dus drinken we daar gelijk maar koffie met iets er bij, kunnen we daarna tenminste opschieten.

Nou ja, op de kaart lijkt Adelaide een kattensprongetje, maar we zijn al meer dan een uur onderweg en dan ontdekt Henk, als we aan de andere kant van het schiereiland de zee weer zien, dat hij daar nog niet in is geweest.

We draaien dus de weg af en Henk gaat pootjebaden. Daar zijn wij 50 meter voor naar beneden geklommen en dan zien we dat iedereen een eindje verder met de auto het strand op rijdt. Moet natuurlijk ook, als je met een boot wil gaan vissen.

Dan zijn we vervolgens nog een uur of twee bezig om Adelaide voorbij te komen.

Onderweg wijst een thermometer 38 graden. Hoezo warm in het noorden, geloof nooit het personeel van Maui!

Na Adelaide rijden we eerst langs een rij zoutpannen en daarna wordt het weer vlak met koeien en wijngaarden en boomgaarden. We rijden langs Dublin en Westminster en belanden in Port Wakefield, waar het zo warm is, dat we de vliegen trotseren en in de schaduw achter de camper gaan zitten.

Die vliegen zijn echt niet leuk. Ze zijn echt overal, als hier niet al te hard waait en lekker warm is, zoals vandaag. En het zijn plakvliegen, ze kruipen in je neus en je oren en achter je bril. Dat staat dus nooit in een reisgids. Vandaar, dat we tot nu toe bijna altijd in de camper zitten.

Vandaag kostte me dat trouwens ook nog een ijsje: ik was zo druk met die beesten uit mijn gezicht te wapperen, dat mijn net veroverde ijsco met een boog over straat vloog.


Zondag 21 oktober

Vroeg op, de was moet nog even drogen voor we wegrijden.

Het is alweer warm en we rijden schuin tegen een straffe bries in, de hectometerpaaltjes staan te klapperen. Het rijdt niet echt comfortabel.

Die wind veroorzaakt trouwens een enorme stofwolk, waar we voortdurend doorheen rijden. Rechts van ons is de Flinders Range, maar daar kunnen we niet veel van zien.

Wat we wel zien is een hele lange goederentrein met vijf locs ervoor. Rijdt niet hard, maar misschien zijn de sporen hier al heel oud. Wat wel hard rijdt zijn de roadtrains, we zien nu geregeld trucks met drie opleggers.

Of we nu in de bush rijden of in de outback is ons niet duidelijk, maar ik krijg de indruk dat de Australiers het daar ook niet over eens zijn. Waarschijnlijk vindt iedere inwoner van Sydney alles outback waar geen huis te zien is en vinden de bewoners van de dorpen in het achterland heel iets anders.

In ieder geval rijden wij nu steeds meer door onbebouwd gebied, dat zal dus wel outback zijn. En dat is hier dan laag struikgewas met hier en daar een boom. Soms hebben de kreken nog water, maar meestal niet meer.

In Port Augusta gaan we eten, binnen in de camper is dat geen doen.

We lunchen uitgebreid en besluiten, dat dat wel genoeg warm eten is, vanavond een boterham.

Na Port Augusta slaan we links af en belanden uiteindelijk in Whyalla, nog even aan zee, Henk kan dus nog een keer pootjebaden. Het water is frisjes, maar de bodem nogal stenig.

Aan het eind van de middag draait de warme wind en begint het waarachtig even te regenen. Daarna koelt het wat af, zodat iedereen opgelucht ademhaalt.

Hier is trouwens een strict waterregime, het wordt hier met een pijplijn aangevoerd.

Weer wat anders dan op de vorige camping, daar hing een toiletborstelinstructie op de wc-deur. Kon ik niet lezen, had geen bril op.


Maandag 22 oktober

Een warme nacht, we willen dus wel bijtijds opstaan. Henk wil even internetten, maar in Whyalla is de bieb op maandag gesloten. Dan maar meteen door naar Port Augusta, waar we bij dezelfde tent koffiedrinken en daarna boodschappen doen. Henk moet slippers kopen, want ik heb er onderweg eentje laten liggen en dan moet je twee nieuwe aanschaffen. Dan bedenkt Henk, dat hij naar de kapper wil. Wij dus weer op zoek en de eerste de beste heeft een briefje op de deur: Sorry, voel me niet lekker. Zwaar weekend gehad zeker. Maar de volgende heeft wel tijd, dus is Henk weer netjes, voor Au$16,50.

En dan houdt niets ons meer tegen om noordwaarts te trekken, de outback in. En dat is heel veel land met rode aarde, lage struikjes en wat bomen, de ene keer wat meer dan de andere. Er staan geregeld waarschuwingsborden langs de weg: kangaroes, 25 km. We hebben er geen een gezien, wat heet, behalve af en toe een tegenligger is er helemaal geen levende ziel te bekennen.

Gelukkig is het vandaag bewolkt, dus niet zo erg warm. Staat tegenover, dat de kleuren vast anders zijn dan normaal, maar ik vind ze zo heel mooi.

Na 250 km. belanden we in Woomera en besluiten daar te blijven, de volgende plaats is nog eens meer dan 200 km. verderop.

En dan blijkt, dat we kamperen op een oud deel van een legerbasis. Midden in het dorp staan oude vliegtuigen en raketten en in de VVV is het raketmuseum. Een raketbasis dus.

Gek idee, maar het is niet anders. Het leger zorgt hier trouwens goed voor zijn mensen, er is in dit gat zelfs een theater, geen idee wat ze daar vertonen.

Op de camping staan we eerst alleen, maar tegen zessen komt er een kluitje lawaaierige jonge mannen naast ons de tent opslaan, die hadden eerst een poosje aan de bar gehangen. Ach, ze doen wel stoer, maar evengoed maken ze ook foto’s van de zonsondergang, voor thuis.

Nu zijn ze frisgewassen het nachtleven van Woomera aan het verkennen, kan nooit lang duren.

En er komt alweer een konijn voorbij.


Dinsdag 23 oktober

Als wij opstaan, zijn de buren al bijna weg, met een biertje in de hand rijden ze de poort uit, met achterlating van een rugzak en twee handdoeken. Een kwartiertje later staan ze er weer, nu met twee dames in hun kielzog. Dan vertrekken ze voorgoed, ditkeer nemen ze wel alles mee.

Op de hoek halen wij ze weer in, ze zijn daar zeker aan het ontbijten en als wij 50 km. verder stoppen voor een foto, rijden ze ons weer voorbij.

We hebben een rustige rit, de weg gaat gewoon verder naar het noorden. We hadden verwacht dat het landschap ook steeds hetzelfde zou blijven, maar dat valt mee. Eerst ontvouwt zich over een heuveltje een prachtig uitzicht op een richel heel ver weg aan de overkant, met vier kleuren aarde en vele schakeringen groen.

Dan staan er ineens weer overal bomen en vervolgens komt er een waarschuwing: fotostop links. Dat doen we dan maar en daar is in de verte een zoutmeer. Verderop nog een aan de andere kant, heel apart.

We proberen onderweg nog eens koffie te drinken maar dat valt tegen, weer voor veel geld een beker heet water met oplos. Ze hebben wel een hele goedkope CD van Katie Melua, die houdt ons daarna een poosje gezelschap.

Of het van die dame komt weet ik niet, maar Henk krijgt slaap en ik mag het overnemen. Tot nog toe hoefde dat niet, want Henk dacht dat ik toch niet bij de pedalen zou kunnen. Maar dat valt mee, ik wapper eerst wel even met de ruitenwissers maar breng ons daarna veilig in Coober Pedy.

Een zeer verrassend plaatsje, het bestaat vanwege de opaal, die je hier overal kunt vinden. We gaan dus maar eerst een opaalmijnmuseum in. Zeer leerzaam, vooral het verhaal over de gevolgen van dat gegraaf: de eerste gravers kropen in een grot tegen de hitte en dat zijn daarna bijna alle mensen blijven doen. We hebben een voorbeeld van zo’n grotwoning gezien, zeer comfortabel.

Wij gewone sterveling moeten boven de grond blijven met ons campertje en dat is vandaag niet warm , maar wel winderig. We worden buiten gezandstraald en de camper staat te schudden op de bandjes.

Overmorgen komt de Solar Race hier langs, met een beetje geluk kunnen wij dus Twente One aanmoedigen. Voor hen hopen we dat ze dan wel zon hebben en niet zo veel wind.


Woensdag 24 oktober

Regen. We hebben dus niet zo’n haast om uit bed te komen, aan de andere kant moeten we toch wel doorrijden, willen we die rots goed bekijken. Om een uur of negen zijn we weer reisklaar, verder noordwaarts.

We rijden eerst door de opaalmijnen en dat ziet er uit als bush met hoopjes zand (klein claimpje) of grote bergen zand met hier en daar een werktuig (grotere claim). Mensen zie je er niet, die zitten dus ergens onder de grond. Gisteren zagen we dat ook, maar toen snapten we niet waar we naar keken.

Om half elf vinden we een roadhouse, weer met voor veel geld warm water en cake, ik hang maar een theezakje in mijn kopje.

Dan staat daar buiten een auto van de Solar Race en die meldt, dat de eerste over anderhalf uur langs komt en dat zijn Hollanders!

Wij gaan dan zeer enthousiast weer op pad en besluiten het geheel te vereeuwigen. Een uur later is er nog geen auto te bekennen, maar dan vinden wij een plek om ze op te wachten en intussen echte koffie te zetten.

De boterhammen zijn al op als er eindelijk een zwaailicht opdoemt en dan hebben we net tijd om de kar uit te rennen en een foto te maken. Tjee, wat rijdt dat ding hard! Wij zien dus de Luna(?) langs schichten, nadrukkelijk gesponsord door Nuon.

De volgende zou weer anderhalf uur later langs komen. Op een gegeven moment zien we wel Japanse volgwagens, maar geen zonnewagen. Wij weer op pad en even later komt toch het karretje ons tegemoet.

Die foto mislukt, de volgende ook, maar we worden er steeds handiger in: daar komt er een, stoppen, toestel door het raam, welke was dat? Vooral dat laatste bleef wel eens een vraagteken, het ging ook zo snel. Maar volgens ons reed Twente One op de zesde plaats.

Vier uur verder hadden we elf zonnewagens gespot en inmiddels ook al drie koeien gezien. Dat mocht ook wel eens, na zo veel waarschuwingsborden.Om vijf uur rijden we de camping op, dit keer de achtertuin van het Roadhouse van Kulgera. Met een 9 holes golfbaan met zand in plaats van greens, dat wel. Maar geen clubs voorhanden.

Een zeer afgelegen oord, de telefoon zwijgt in alle talen.

Omdat de winkel hier een wel zeer beperkt assortiment heeft, gaan we uit eten. Geen culinair hoogstandje, maar het is zeer eetbaar en het vult.

Wel drinken we weer liever thuis kofiie.


Donderdag 25 oktober

Als wij aan het ontbijt zitten, komen er al weer zonnewagens langs. Bij de afslag naar Ayers Rock stoppen we voor benzine en koffie en dan staat daar autootje nummer 6 van vandaag, omringd door een kluitje opgewonden Japanners, het blijkt een heel gedoe om zo’n ding de weg op te krijgen, bij deze komt er in ieder geval aardig wat plakband en schroeven aan te pas.

Uiteindelijk rijdt het ding en kunnen wij verder, die koffie zetten we wel weer zelf.

Dan denk je alle karretjes gehad te hebben, komt er uit de richting van Ayers Rock nog een ons tegemoet, heel vreemd.

Maar dan is het over en kunnen we onze aandacht weer op de omgeving richten. Wat vooral opvalt, zijn de bomen. Ten eerste zijn het er veel meer dan we verwacht hadden en ten tweede zien ze er anders uit, een soort heeft nog het meest weg van een reuze-paardestaart, nogal voorwereldlijk dus, maar in deze omgeing wel passend, we rijden tenslotte over oeroude grond.

De dieren laten zich hier ook niet uitbundig zien. Wel storen we af en toe een paar grote roofvogels bij het ontbijt. Voor hen is deze weg een groot wegrestaurant, er liggen iedere morgen verse dode kangoeroes.

Af en toe zie je ook wel wat anders, vanmorgen bijvoorbeeld een hele grote salamander.

Gelukkig zagen we vanmiddag ook twee levende, die we konden ontwijken bij het oversteken.

De kameel, die langs de kant lag, had minder geluk.

Al vanf meer dan honderd kilometer afstand zien we Uluru liggen, het is dus echt wel een groot geval.

Om een uur of drie belanden we in Ayers Rock Resort en dat is heel wat. Drie hotels, een supermarkt, postkantoor, andere winkels, politiebureau, brandweerkazerne en een camping waar je verdwaalt. Er rijdt dan ook een shuttlebus om je van hot naar her te verplaatsen.

Wij dachten vanmiddag even naar de supermakrt te wandelen, maar dat was veel meer dan vijf minuten in de brandende zon en daarna zaten we midden in een luxe hotel in plaats van de informatie.

Uiteindelijk hebben we alles gevonden en de bus terug genomen.

Voor het eten zijn we eerst vanaf een uitzichtpunt de zonsondergang gaan bekijken, daar komen we tenslotte voor. Ayers Rock, of liever Uluru moest het vanavond afleggen tegen de prachtige lucht boven de Olga’s.

Morgen gaan we met een tour mee, dan zien we Uluru van een andere kant en de Olga’s van veel dichterbij.

En nu gaan we internetten, we hebben hier onbeperkt verbinding.

O ja, vanmiddag zagen we hier drie konijnen.En vanavond hoorden we de dingo bij volle maan.




Reacties: Een reactie posten

Aanmelden bij Reacties posten [Atom]





<< Homepage

Archieven

This page is powered by Blogger. Isn't yours?

Aanmelden bij Posts [Atom]