Weer de stad in, nu wandelen we naar het Aquarium met het idee, dat we onder water misschien niet alles zelf zullen spotten, boven water hebben we meer kans, tenzij ze alle beesten in de dierentuin hebben opgeborgen.
Het is een hele belevenis, er zwemt daar inderdaad heel veel. Ook boven je hoofd, zie je een pijlstaartrog ook eens van onderen. Maar het is een lawaaierige ervaring; niet vanwege die vissen, die hoor je niet, maar we hebben de indruk, dat heel Sydney hier vandaag de kinderen uitlaat. Files met buggies en al dat grut rent, gilt en jengelt dat het een lieve lust is. Je kan in de shop een CD kopen met de muziek die je hoort, geen idee hoe dat moet klinken.
En ik zie voor het eerst van mijn leven een vogelbekdier, nooit geweten dat dat een waterdier is.
Om een uur of een zitten we buiten eerst bij te komen en dan wandelen we naar de overkant, naar het National Marine Museum. Prachtig gebouw, mooie uitstalling, alleen wel erg weinig over de oorspronkelijke bewoners.
Buiten liggen een aantal schepen, maar alleen het oorlogstuig is te bezichtigen, de vissersschepen liggen achter slot. Jammer.
Erg warm is het niet vandaag en we zijn een beetje uitgewandeld, dus hangen we tot etenstijd in een enorme winkelgalerij rond. Daar kun je je werkelijk van top tot teen in het nieuw steken, je vindt er van alles, van de kapper en de nagelstudio tot de jassen, en daarna heb je keus uit een heleboel eetgelegenheden.
Wij hebben een pannenkoekenrestaurant ontdekt. Australische pannenkoeken zijn veel dikker dan de onze, maar ook een stuk kleiner. Ik probeer iets met paddenstoelen en uien; dat lijkt het meest op een opgerold flensje met hachee en een sausje, best lekker. Henk gaat voor chocola en aardbeien, dat valt een beetje tegen, want het beslag is ook met chocola gemaakt en dat valt als een baksteen in je maag. Maar de aardbeien en het chocolade-ijs gaan wel op.
En dan hebben we voor vandaag genoeg geavontuurd. Terug naar het hotel en koffie.
Change of plans!
Op tijd op, ik heb bedacht, dat ik een vogelgids wil en foto’s van de buitenexpositie in Darling Harbour.
Dus wandelen we die kant op, maar de Tourist Information heeft geen van beide en onder de foto‘s staat alleen www.yannarthusbertrand.org. Dan maar terug naar het hotel, daar vlak bij is een winkelcentrum en Henk wil een stekker kopen. Hebben ze niet. Wel vinden we daar in een klein boekwinkeltje een vogelgids. Wat een energieverspilling.
Goed, om elf uur gaan we op pad naar de camperverhuur, waar we na veel wachten en heen en weer praten een campertje meekrijgen, dat veel kleiner uitvalt, dan wij uit de folder verwachtten, maar de verhuurder beweert bij hoog en laag, dat we dit geval gehuurd hebben en dat we er makkelijk in passen.
Dan volgt de vraag: hebben we wel een goeie route uitgestippeld? Ons plan wordt met klem afgeraden, veel te warm daar in het Noorden, koop maar een video van het Great Barrier Reef en geniet van al het moois langs de zuidkant.
Vooruit dan maar, we gaan op weg naar Katoomba, waar een grote supermarkt moet zijn. Die vinden we inderdaad en dan ligt de hele camper vol met koffers en boodschappen, zodat we zo gauw mogelijk naar een camping willen om orde op zaken te stellen. In Katoomba roept een knorrige baas dat hij vol zit, we moeten maar door naar Blackheath en daar vinden we waarachtig na enig zoeken een plekje. Net op tijd, om zes uur is het heel snel donker, maar onderweg zagen we wel een spectaculaire zonsondergang, bij een volgende gelegenheid toch eens voor gaan zitten.
Dan volgt de grote puzzel: hoe raak je al die spullen kwijt en dan ook nog zo, dat je nog iets terug kan vinden?
We denken dat het gelukt is, de praktijk moet het uitwijzen.
Nu is het tien uur, de macaroni is op, de afwas gedaan en het verhaaltje klaar.
Inmiddels is er al wel een knop van een lade gesneuveld en doet de stroomaansluiting het niet. Gaat lekker.
En nou moeten we ook nog een hele nieuwe route gaan uitzetten.
Ik denk, dat we maar naar bed gaan, moeten we wel eerst nog even opmaken.
Weer terug naar Katoomba, we moeten een nieuw snoer kopen, want de stekker van deze is doorgebrand. Of zo’n camper ook goed wordt nagekeken voor hij weer de deur uitgaat!
Het verhuurbedrijf wil, dat we goed op de prijs letten als we iets moeten vervangen en dan vindt Henk tot zijn verrassing een losse stekker in de supermarkt. Hoera, goedkoper kan niet. We slaan nog even eten in en gaan dan de Blue Mountains Drive rijden, zo kom je langs alle hoogtepunten. De bergen lijken zo blauw, omdat er een eucalyptusnevel boven hangt. Gisteren op de snelweg kwam er ook af en toe een snuif binnenwaaien.
De hoogtepunten staan bol van de toeristen, we zijn vandaag beslist niet alleen. Maar mooi is het wel.
Bij het Echo Point zit een aboriginal in vol ornaat, d.w.z. een donkere man volgesmeerd met witte klei in een rode lendendoek. Als je betaalt mag je met hem op de foto en blaast hij ook nog even op zijn didgeridoo.
Dan gaan we verder naar het westen en belanden uiteindelijk in Orange, dat er net zo uit ziet als alle andere plaatsjes die we tot nu toe gezien hebben.
Onderweg zien we een heleboel kangaroes, maar die zijn allemaal dood. Wel een akelig gezicht. Gelukkig spotten we ook nog een levende in de verte.
Hier wel een vriendelijke campingbaas, die ons omstandig wegwijs maakt. We gaan aan de was, want de door ons gehuurde handdoeken komen zo uit de winkel en we hebben er toch maar wat kleintjes bijgekocht, twee natte badlakens in een klein campertje is heel onhandig.
En dan blijkt, dat de nieuwe stekker niet op de camper past, je blijft je verbazen. Henk knutselt net zo lang, tot we stroom hebben, kunnen we tenminste de waterketel gebruiken. Maar goed ook, want hier moet je anders afwassen in het donker.
Weer een dag met een gaatje.
Henk wordt vroeg wakker met de mededeling, dat hij doodmoe is en het niet meer ziet zitten.
Na enig overleg bedenken we, dat je thuis in zo’n situatie een dagje voor de buis gaat hangen, maar die hebben we hier niet. We kunnen natuurlijk wel een leuk plekje opzoeken en daar een dagje blijven staan. Maar dan moet eigenlijk eerst dat snoer heel, anders houdt de koelkast er mee op.
En dan bedenkt Henk, dat de klachten zijn begonnen toen de pillen tegen Lyme op waren.
Op pad dus. Eerst dat snoer en gek genoeg vinden we nu wel een passende stekker.
Dan naar de dokter en dat is in dit land het hospitaal, denken wij. Dat vinden we, en dan wil eerst een verpleegster van alles weten, daarna de administratie voor een deel weer hetzelfde (wat is je voornaam? Hoe schrijf je dat? Waar woon je? Hoe schrijf je dat?). Dan vindt de dokter dat Henk niet dringend is, we hadden best naar onze eigen GP gekund. Gelukkig snapt ze daarna wel, dat onze huisarts een beetje ver weg zit.
Vervolgens gaat Henk compleet door de molen en vraagt de dokter nog eens hetzelfde en nog een heleboel meer. Ze is wel stomverbaasd dat wij over Lyme beginnen, dat is in dit land wel het laatste waar je aan denkt, maar na onze uitleg begrijpt ze het. Alleen moet ze wel even uitzoeken hoe dat zit.
Uiteindelijk gaan we met een recept de deur uit, volgende week kunnen we eventueel informeren of het echt de boosdoener is en verder is Henk goedgekeurd en kunnen we weer verder.
In de apotheek zien de dames er keurig uit, allemaal in een zwart jurkje met logo.
Dit keer nemen we geen snelweg en nu lijkt dit land eindelijk een beetje op Australie. Eerst wijnvelden, dan uitgestrekte graanvelden en vervolgens grote weilanden met heel veel schapen.
Heuvels en prachtige vergezichten en een slingerweg met weinig verkeer, en overal eucalyptus.
Na een paar uur belanden we in Cowra, waar we vlak onder de brug een camping vinden,
Dan gaat Henk weer klussen en krijgt ditkeer wel de elektra aan de praat.
Denk je daarna lekker buiten te zitten, begint het te onweren. Op zich niet erg, maar als het donker wordt moeten de deuren dicht tegen de beestjes en dan kunnen de ramen (met hor) niet open omdat het inregent.
Dat is heel benawd, we zijn dan ook blij dat het weer droog is en zitten nu in het donker om de camper koel te houden.
Inmiddels wel weer de slappe lach gehad. Henk lag even lekker te dutten en ik wou toch maar aan het eten beginnen en kon toen nergens de aardappels vinden. Heel bijzonder in zo’n klein hokje.
De pillen werken!
We blijven hier toch nog maar een dagje staan, op ons dooie gemak boodschappen doen en internetten.
Het regent af en toe, maar daar kunnen we niks aan doen. Vanmorgen voor het eerst de broodrooster gebruikt, wordt dat witte brood toch eetbaar.
Het is hier echt voorjaar, allse bloeit tegelijk: brem, sering, rododendron, blauwe druifjes, narcissen en een heleboel andere planten en bomen die ik niet ken. Gisteravond reden we camping op in een wolk oranjebloesem, wauw.
Aanmelden bij Posts [Atom]