Net een dag op pad en het gevoel dat je een week weg bent.
Gistermorgen om zes uur op, om half zeven de buurman voor de deur, die ons keurig op het station aflevert.
Om zeven uur met de trein naar Schiphol, waar nu natuurlijk geen idioot lange rij staat voor de incheckbalie, dus staan we om half tien binnen; alle tijd voor koffie.
Het vliegtuig vertrekt keurig op tijd en dan zitten we heel lang. Wel voor het raam, maar dat zit midden boven de vleugel. En de info op ons schermpje werkt niet, we hebben geen idee waar we overheen vliegen. Singapore Airways laat ons een beetje in de steek, maar de piloot heet Danny Kay, vandaar misschien.
Vanmorgen om kwart voor zes stonden we aan de grond en ik dacht toen nog, dat die vlucht wel meeviel, erg uitgewoond waren we niet.
Eindelijk kon ik me ook eens belangrijk voelen: een meneer in de aankomsthal met een bordje: Van Haerst. Yes!
De man brengt ons keurig naar het hotel, we kunnen direct op onze kamer terecht om de stank van een nacht vliegtuig weg te spoelen en dan gaan we op pad: City-tour.
Die start om negen uur, maar dat blijkt een uur klanten verzamelen in te houden en tegen de tijd, dat de gids inderdaad met haar verhaal begint, slaat bij ons het tijdsverschil toe: we zitten met ogen op steeltjes en elke keer als we uitstappen, valt de hitte op ons neer.
Maar we leren veel en Singapore is het bekijken waard. We begrijpen inmiddels ook, dat het personeel van Singapore Airways uit gastarbeiders bestaat, want Singaporeans moeten staatsexamen Engels doen onder toezicht van de Cambridge University. Jawel, die in Engeland.
Om half twee staan we geradbraakt weer in het hotel en moeten dan nog steeds geld pinnen. Dat blijkt te kunnen in het dichtstbijzijnde ziekenhuis, zien we dat ook meteen even van binnen. Je moet er maar op komen.
Even een broodje en dan gaan we toch maar een poosje nadenken, tot de wekker om vijf uur afloopt.
Om een uur of zeven staan we weer buiten om Orchard Street te bekijken. Inderdaad “the place to be”, elk duur merk en elke mode-ontwerper van naam heeft hier zijn eigen winkel en daar tussen krioelt het van de mensen.
Gelukkig zijn er ook terrasjes, we kunnen dus al etend mensen kijken en het is nog steeds warm.
Nu is het tegen tienen, we gaan maar lekker op tijd naar bed, morgen weer verder.
Net een smsje van Jan: of we alvast al die verhalen willen mailen. Nou moet ik dus aan het werk.
Gistermorgen in alle rust ontbeten, daarna koffers pakken en met een flinke tas op pad, je weet nooit wat je op zo’n dag allemaal nodig hebt.
We besluiten cultureel te doen en zoeken het Nationaal Museum op. Volgens de bellboy veel te ver lopen, maar met een pauze onderweg voor koffie en nog een voor een sandwich komen we er wel. Mooi museum, met een spiksplinternieuwe aanbouw en voor elke klant een audio-hulp, die heel veel te vertellen heeft.
Dan maar weer terug naar het hotel, met weer een stop onderweg voor een drankje, het blijft warm werk.
Diner in het hotel en dan wachten op de transfer naar het vliegveld. De lobby beschikt over twee fatsoenlijke stoelen, die we zo snel mogelijk bezetten en dan vermaken we ons weer met mensen kijken, er lopen heel wat vreemde vogels zo’n hotel in en uit.
Om tien uur rijdt er een busje voor en worden we weer naar het vliegveld gebracht. Onderweg zien we tot onze verbazing een golfveld in de schijnwerpers, je kunt daar dus ook ‘s avonds terecht, geen idee hoe dat speelt.
Op het vliegveld komen we weer vlot door de douane, dan zoeken we de hele hal af naar een hoed, maar die is er natuurlijk niet.
We hebben weer pech met Singapore Islands, ze maken hun reputatie niet waar. Dit keer zitten we naast de pantry en dan besef je, hoe hard die meisjes moeten sjouwen om ons van wergwerpeten te voorzien. Ook nu weer een wijziging in het menu, maar geen idee hoe deze piloot heette. We hadden geen plaats aan het raam en de buurman viel onmiddellijk in slaap, dus even voor het langs leunen was er ook niet bij.
Mijn koptelefoon gaf geen geluid, maar het schermpje leverde ditkeer wel een route-beschrijving, zodat ik op tijd in de benen kon om naar Ayers Rock te kijken, verborgen onder een degelijk wolkendek.
Vanmorgen om half tien staan we in Sydney aan de grond en dat gaat even anders dan de vorige keer. De douane doet niet moeilijk, ze willen alleen weten of we een landingskaart hebben ingevuld. Dan koffers bemachtigen en vervolgens worden die weer door de scan gehaald. Dan pikt een strenge meneer mijn koffer er uit en wil dan weten of die echt van mij is en of ik wel zelf die kaart heb ingevuld en of ik wel snapte wat ik ingevuld had. Ik ging dus vragen wat er mis was, waarop hij zijn vragen bleef herhalen. Gelukkig ging hij uitleggen waarom het ging, voordat hij boos werd en ik ook. Ja het was mijn koffer, ja ik had hem zelf ingepakt, ja ik had die kaart begrepen, ja we maken die koffer open, ja dat is mijn toilettas, ja dat zijn mijn hoofdpijnpillen. Pffff..
Vervolgens willen we eerst geld pinnen.
Dan blijken die apparaten hier weer ook weer even anders te werken dan in Singapore, maar uiteindelijk komen we er wel uit.
Ditkeer geen meneer met een bordje, we moeten zelf op zoek naar het hotel. Lukt best, met een taxichauffeur die eerst drie keer op de plattegrond kijkt, dan de tomtom aanzet en dan nog een drie keer de kaart raadpleegt.
Hotel Ibis is een tandje minder chique dan die tent in Singapore, hier alleen een douche, en de bellboy hebben ze ook afgeschaft, maar er wordt ‘s morgens ontbijt geserveerd en als je wat anders wil, bel je gewoon een pizzahut.
Wij willen eerst weer even plat, slapen in een vliegtuig blijft moeizaam. Maar dan blijkt de wekker het niet meer te doen, moeten we eerst op jacht.
We vinden een koffietent, die me een wasteil vol koffie verstrekt. Je moet hier om een kleintje koffie vragen, dan krijg je nog een mok vol.
Na enig zoeken vinden we een wekker, wel een beetje duur maar vooruit. Terug in het hotel blijkt de batterij te ontbreken, weer terug dus. En om drie uur kunnen we eindelijk een uiltje gaan knappen en dan blijkt die wekker voor mij niet te werken, met veel moeite krijgt Henk me om zes uur wakker.
We wandelen naar Darling Harbour, op zoek naar een geschikte eettent. Als je op de 15de verdieping logeert, heb je geen idee van het weer buiten. Vanmorgen in het vliegtuig hadden ze het over 34 graden, vanavond moet je een jas aan en begint het halverwege de wandeling te spetteren. Maar we vinden een hoed voor Henk en een restaurant waar we een mixed grill voor twee personen bestellen. Dat is wel wat anders dan in Nederland, we krijgen een schaal met patat en daar bovenop twee worsten, twee biefstukken, twee kalfskoteletten en twee fikse spare-ribs.
Ik moet nogal onthutst gekeken hebben, want onze Australische buren schieten onbedaarlijk in de lach.
Aan de andere kant een hele familie, die “Happy Birthday” inzet en dan brult de hele tent mee. Dat is ook weer erg leuk, en als die familie al weg is en wij ons door een redelijk deel van onze mix hebben geworsteld, blijken ze voor ons een stuk van de verjaardagstaart achtergelaten te hebben. Erg lief en mierzoet.
Nu is het kwart voor elf, bij Henk is het licht alweer uit, bij mij bijna, truste.
Midden in de nacht worden we gewekt door de hotelwekker, die dus blijkbaar toch functioneert. Onze eigen wekker doet het ook, op de tijd die wij besteld hebben.
Vandaag stadstour, er rijdt hier een dubbeldekker zonder dak, waar je bij elke halte kunt af- en opstappen.
Zo zien we alle hoogtepunten van Sydney, al is het soms in de verte. De beroemde Harbour Bridge kun je inderdaad beklimmen, ik dacht altijd dat dat een grapje was. We beginnen er toch maar niet aan, mij te hoog.
Het Opera House is in het echt net zo mooi als op een plaatje en van dichtbij kun je zien, dat al dat wit bestaat uit tegeltjes. We zijn er niet in geweest, dat vonden we te duur.
The Rocks is geen cafe, maar de oudste wijk van Sydney, gebouwd op de rotsen, vandaar, en met van die kleine steegjes, net als in Good Old England. Inmiddels wel met stromend water en riolering en nu een yuppenwijk.
Als ik het opschrijf, ben ik zo klaar, maar we zijn de hele dag onderweg geweest en hebben de laatste kilometers gelopen, want de bus hield er mee op. Gelukkig verstrekte de Jet halverwege lekker eten, ditkeer in normale hoeveelheden en was er verderop een tent met koffie in een kopje in plaats van een emmer.
Inmiddels is het half negen, tijd om de rug te ontlasten, lekker languit dus. We hebben een TV aan het voeteneind, maar eens kijken wat ze hier vertonen.
Aanmelden bij Posts [Atom]